Showing posts with label tag game. Show all posts
Showing posts with label tag game. Show all posts

Sunday, December 28, 2008

Crazy Frog

အဟဲ တက္ဂ္ထားတာလည္း ၾကာလွၿပီ။ ဒီလိုပဲ အပ်င္းထူေနတာလည္း ၾကာၿပီဆိုပါေတာ့။ အမွန္ေတာ့ အေၾကြးေတြ ဆပ္ရမွာ ေၾကာက္တာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။ တက္ဂ္ေၾကြးေတြက မ်ားလြန္းလို ့ ဘာေတြမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ သတိရတဲ့အေၾကြးေလး အရင္ဆပ္ထားတာ။ ( တက္ဂ္တယ္လို ့ ေၿပာတည္းက ၾကိဳေၿပာထားတယ္ေနာ္ လာမယ္ၾကာမယ္လို ့ ဟီးဟီး။ )

တၿခားမဟုတ္ပါဘူး ႏွစ္သက္မိတဲ့ ကာတြန္းကားေလးဆိုပါေတာ့။ ဇင္ေယာ္က တခါတေလ စိတ္လစ္ရင္ အင္တာနက္မွာ ကာတြန္းကားေတြ လိုက္ရွာၿပီး ၾကည့္ေနၾကဆိုေတာ့ အလြယ္ေလးပါထင္လိုက္တာ။ တကယ္ေရးမယ္လည္းဆိုေရာ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ကာတြန္းကားေတြက သူမ်ားေတြ အကုန္လံုး ေရးၿပီသြားၿပီဗ်။ ေတာ္ပါေသးရဲ့ ေနာက္ဆံုးတစ္ခုေတာ့ က်န္ေနေသးလို ့ ( ေရးၿပီးသြားတဲ့သူရွိရင္လည္း တတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဗ်ာ အၾကံကကုန္ေနၿပီ ခ်က္စရာ ဆားကလည္း သူမ်ားေတြ ခ်က္လြန္းလို ့ ေစ်းေတြက်ကုန္လို ့ ခ်က္ေတာ့ဘူး။ )

ဇင္ေယာ္ေလး ရဲ့ Favourite က Crazy Frog ေလ။ ေအာ္ခ်င္တာေအာ္ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ ဇင္ေယာ္ေလးလိုပဲ။ ဟီး ဒါေၾကာင့္ သိပ္ၾကိဳက္၊ ကဲၾကည့္လိုက္ပါဦး။ အရင္ဆံုး ခါေတာ္မွီေလးနဲ ့ စလိုက္ရေအာင္ ( အမွန္ေတာ့ ေနာက္က်ေနၿပီ ခရစ္စမတ္က လြန္သြားၿပီေလ )။ ဒါေပမယ့္ ၾကည့္လို ့လည္းေကာင္း သီခ်င္းေလးကလည္း ၿမဴးဆိုေတာ့ ၿပန္ၿပီး မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။



DJ Frog ေလ။ New Year Count Down မွာ သူက DJ လုပ္မွာ အေဟး အားေပးလိုက္ပါဦး။


သူက ေဘာလံုးမွာလည္း ခ်န္ပီယံဗ်။

Crazy Frog - The funniest home videos are here


ကဲ ေနာက္ဆံုး က်ေနာ့္ဇာတ္လိုက္ Crazy Frog ပါတဲ့ MTV ေလး အားေပးသြားပါဦးဗ်ာ။


ကဲ တက္ဂ္ထားၾကတဲ့ သူေတြကိုေတာ့ အတိအက် မမွတ္မိဘူးဗ်။ မွတ္မိသေလာက္ ခပ္ပိန္းပိန္းေကာင္ေလးေမာင္ဂ်ဲဂ်ယ္ ( အမွန္ေတာ့ မပိန္းဘူး ပိန္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ နာတိတယ္ကြ :D )၊ ေနာက္ၿပီး ညီမအလြမ္းေၿပ ( အမွန္က သူဘေလာ့ေရးဖို ့မလိုဘူး အက္ရွင္ကားေတြထဲကလို အေၾကြးလိုက္ေတာင္းတဲ့ လူမိုက္လုပ္ရမွာ :P )၊ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ညီမငွက္ပိစိ ( ဟီးသူကေတာ့ အေၾကြးေတာင္းမရမွန္းသိေတာ့ လက္ေၿမွာက္သြားေလရဲ့ ) တို ့ေရ အေၾကြးဆပ္လိုက္ၿပီေနာ္။

Wednesday, December 10, 2008

ႏွလံုးသားရပ္၀န္းကို အေၿခတည္၍

ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ထဲ တစ္ခုခုကုိ သိေနခဲ့သလိုပဲ။ မသိစိတ္က ပတ္၀န္း က်င္မွာ တစိမ္း တစ္ေယာက္ ရွိေနတယ္တဲ့။ သတိရလို ့ ဧည့္ခန္းေလးထဲ လွမ္းၾကည့္မိလိုက္ေတာ့ လားလား ဧည့္သည္ တစ္ေယာက္ ေရာက္ေနပါလား။ ေသာ့ခတ္မထားပဲ ေစ့ရံုေလးေစ့ထားတဲ့ တံခါးေလးကို ၀င္ခြင့္မေတာင္းပဲ တြန္းဖြင့္လို ့ ၀င္လာခဲ့တဲ့ ဧည့္သည္ တစ္ေယာက္ေပါ့ေလ။ ဘယ္အခ်ိန္တည္းက ၀င္လာခဲ့မွန္းေတာင္ သတိမထားမိလိုက္ပါဘူး။ သိလိုက္တဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ သူက ဧည့္ခန္းမွာ အခန္ ့သားထိုင္လို ့။

သူကကိုယ့္ကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးၿပခဲ့တယ္။ သူ ရဲ့အၿပံဳး အင္း အရွင္းဆံုးေၿပာရရင္ တစ္ခါေတြ.ဖူးရင္ ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ ေတာ့မယ့္အၿပံဳး။ မဖိတ္ေခၚပဲနဲ ့ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ဧည့္သည္အၿပံဳးေပါ့ေလ။ ဧည့္သည္လက္မခံပါဘူးဆိုၿပီး ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္ထားကာမွ ေရာက္လာၿပန္ပါေရာလား။ အားနာတတ္တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ႏွင္ထုတ္ရမွာလည္းခက္၊ ေအာင့္သက္သက္နဲ ့ လက္ခံထားရမွာ လည္းခက္ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိေအာင္ ေ၀ခြဲရခက္လို ့ေနေလရဲ့။ ကိုင္းဘယ္လိုလုပ္ရပါ့။ သူကေတာ့ ေၿပာရွာတယ္ ။ အိမ္ရွင္နဲ ့ တည့္ေအာင္ေပါင္းၿပီး ခင္ခင္မင္မင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ ့ အၾကာၾကီးေနမွာတဲ့။ သူ ့ဆီမွာ မၿမင္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းအင္တခ်ိဳ.ရွိထားပံု ရတယ္။ က်ေနာ္ ဘာၿပန္ေၿပာရမွန္း မသိေအာင္ပါပဲ ဆြံ.အေနမိေတာ့တယ္။ ေအာ္ သူ ့နံမည္လား သူ ့ကိုယ္သူ မိတ္ဆက္ၿပီး ေၿပာလိုက္တာက သူ ့ ကိုလူအမ်ားက အခ်စ္ လို ့ ေခၚပါတယ္တဲ့။


လက္နဲ ့မေရး
အသက္နဲ ့ေရးသတဲ့ .....
ေဆးနဲ ့မၿခယ္
ေသြးနဲ ့ၿခယ္သတဲ့ ....
ဘယ္ေတာ့ၿဖစ္ၿဖစ္
ထာ၀ရသစ္လြင္
"အခ်စ္" ၿမင္လား
ပန္းခ်ီကား
ႏွလံုးသားရဲ့ နံရံမွာ ..... ။
( ေမာင္စိန္၀င္း - ပုတီးကုန္း )


အခ်စ္ဆိုသည္မွာ ဆိုတဲ့ တက္ဂ္ပို ့စ္ေလးေရးကာနီး စိတ္ကူးထဲမွာ ေပၚလာတဲ့ အေတြးစေလးကို အရင္ဆံုး ခ်ေရးၾကည့္လိုက္တာပါ။ တခ်ိဳ.တခ်ိဳ.ေသာသူေတြမွာ အခ်စ္ဆိုတာကို တကယ္တမ္း ေသေသခ်ာခ်ာ မသိလိုက္ပဲ ခ်စ္မိၿပီဆိုမွ ေအာ္ ဒါအခ်စ္ပါလားလို ့ ကိုယ္တိုင္ သိလိုက္ရတယ္ေလ။ ဟိုးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကေန ခုခ်ိန္ထိ လူေတြက အခ်စ္ကို အဓိပၸါယ္မ်ိဳးစံု ဖြင့္ဆိုေနၾကတုန္းပဲ။ ၿပီးၿပည့္စံုၿပီလား ဆိုေတာ့လည္း ဟင့္အင္းတဲ့။ ရႈေထာင့္မ်ိဳးစံု ေနရာမ်ိဳးစံုကၾကည့္ၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖြင့္ဆိုလိုက္ၾကတာ 3 ၿဖစ္လိုက္ က ၿဖစ္လိုက္ ယ ၿဖစ္လိုက္ င္ ၿဖစ္လိုက္နဲ ့။

ေဆာ့ပ္ဟိုဆဲလ္ က လူသားေတြအတြက္ ဘ၀ရဲ့ နာက်င္မႈနဲ ့ပင္ပန္းမႈေတြကို ေၿဖေဖ်ာက္ႏိုင္စရာ စကားလံုးတစ္ခုရွိတယ္တဲ့ အဲဒါ အခ်စ္ ပဲတဲ့။ ေဒၚေရာ္သီပါကားဆိုသူကေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ လက္ဖ၀ါးေပၚ တင္ထားတဲ့ ၿပဒါး လိုပဲတဲ့။ လက္ဖ၀ါးကို အသာေလးဖြင့္ၿပီး ဒီအတိုင္း ထားရင္ လက္ထဲမွာ ရွိေနေပမယ့္ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆုပ္ကိုင္ဖို ့ၾကိဳးစားရင္ေတာ့ လက္ေခ်ာင္းေတြၾကားကေန ယိုစိမ့္ၿပီး ေပ်ာက္ကြယ္ သြားလိမ့္မယ္တဲ့။

ဇင္ေယာ္ေလးရဲ့ အၿမင္လား ကိုယ္တိုင္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာေတာ့ အဓိပၸါယ္ မဖြင့္ဆိုတတ္ပါဘူး။ အခ်စ္ဆိုတာ အခ်စ္ပဲေပါ့။ အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲလို ့ သိၿပီးမွ အခ်စ္ကို ၾကံဳၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အခ်စ္ကို ၾကံဳခဲ့ရၿပီးမွ အခ်စ္ဆိုတာကို သိၿမင္လာခဲ့ၾကတာပါ။ ဇင္ေယာ္ေလးရဲ့ တစ္ပုဒ္တည္းေသာ ၀တၱဳေလး ( အၿမဲထာ၀ရ ရွိေနမယ့္ အိမ္ကေလး ) မွာေတာ့ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ "အခ်စ္ဆိုတာ တခါတေလေတာ ့လည္း ရယူ ပိုင္ဆိုင္ၿခင္းမဟုတ္သလို ေပးဆပ္ၿခင္းလည္း မမည္ခဲ ့ပါဘူး။ ခ်စ္သူ သိသိမသိသိ သူ ့ဆႏၵေလးေတြကို
တိတ္တိတ္ေလး အတတ္ႏိုင္ဆံုးၿဖည့္ဆည္းရင္း ေက်နပ္ႏွစ္သိမ္ ့ေနၿခင္းကလည္း ခ်စ္ၿခင္းတစ္မ်ိဳးရယ္ပါ
"
။ ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ့ ေဆာင္းပါးမွာ ေရးထားတာေလး ဖတ္ဖူးတယ္။ "အခ်စ္ကို ဘယ္လိုသိႏိုင္မလဲ။ ဒီေမးခြန္းရဲ့အေၿဖက ေမးသူထံမွာပဲ ရွိပါတယ္။ အခ်စ္ကိုသိခ်င္ရင္ အခ်စ္ကို ၾကံဳေတြ.တဲ့အခါမွာ စိတ္ပါလက္ပါနဲ ့ ေၿခစံုပစ္၀င္လိုက္ရံုပါပဲတဲ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း အဂၤလိပ္၊ အေမရိကန္ စကားမွာ falling in love လို ့သံုးၾကတာ ၿဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါမွလည္း အခ်စ္ကို ထဲထဲ၀င္၀င္ သိႏိုင္မွာေပါ့ေလ" ။

အခ်စ္မွာ Impersonal love လို ့ေခၚတဲ့ ပုဂၢိဳလ္စြဲမရွိတဲ့ အခ်စ္နဲ ့ Interpersonal love လို ့ေခၚတဲ့ လူသားအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ဆိုၿပီး ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။ Impersonal love က ဥပမာေပးရရင္ တိုင္းၿပည္ကို ခ်စ္တာ၊ စာေပယဥ္ေက်းမႈကိုခ်စ္တာ၊ ရည္မွန္းခ်က္ကိုခ်စ္တာ ေနာက္တစ္မ်ိဳးေၿပာရရင္ ၿမတ္ၿမတ္ႏိုးႏိုး တန္ဖိုးထားၿပီး စိတ္ထဲက စူးစူးနစ္နစ္ ယံုၾကည္သက္၀င္တဲ့ အရာေတြကို ခ်စ္တာကို Impersonal love လို ့ ေခၚတဲ့ ပုဂၢိဳလ္စြဲမရွိတဲ့ အခ်စ္နဲ ့တင္စားၾကတာပဲ။ ဒါ့အၿပင္ လူေတြက အရာ၀တၱဳေတြ၊ တိရိစာၦန္ေတြ၊ ၿပဳမူလႈပ္ရွားမႈ ေတြရဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြထဲမွာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ၿမွဳတ္ႏွံထားလိုက္ၿပီဆိုရင္ အဲဒါေတြကို ခ်စ္တာလည္း Impersonal love ပါပဲတဲ့။ Interpersonal love လို ့ေခၚတဲ့ လူသားအခ်င္းခ်င္း ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္ကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါ။ လူသားတစ္ဦးနဲ ့တစ္ဦးၾကားမွာ သာမန္ရွိတဲ့ ဆက္ႏြယ္မႈတဲ့ ပိုၿပီးအင္အားၾကီးတဲ့ တန္ခိုးၾသဇာ ရွိတဲ့ ဆက္ႏြယ္ပတ္သက္မႈမ်ိဳးပါ။ မိဘသားခ်င္း ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ အခ်င္းခ်င္း၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း၊ ခ်စ္သူေမာင္မယ္ေတြ အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးေပါ့ေလ။

တကယ္တမ္းေၿပာရရင္ အပင္မွန္ရင္ အၿမစ္နဲ ့မကင္းသလို လူမွန္ရင္လည္း အခ်စ္နဲ ့မကင္းၾကပါဘူး။ တၿခား မၾကည့္ပါနဲ ့ ေမြးကင္းစ ကေလးငယ္ဘ၀မွာကိုက အခ်စ္နဲ ့စတင္ဆံုေတြ.ခဲ့ၾကရတာပါ။ ေမြးကင္းစကေလးငယ္ တစ္ေယာက္ဟာ မိခင္ရဲ့ရင္ခြင္ထဲမွာပဲ အခ်စ္ကို ရွင္းရွင္းေၿပာရရင္ မိခင္ဖခင္တို ့ရဲ့ အခ်စ္ကိုစၿပီး ေလ့လာ သင္ယူခဲ့ၾကတာပါ။ မိခင္ရဲ့အခ်စ္က ကေလးကို ေႏြးေထြးလံုၿခံဳေစခဲ့သလို ဖခင္ရဲ့အခ်စ္ကလည္း ေလာကထဲကို ၀င္ေရာက္ၾကီးၿပင္းရွင္သန္တတ္ဖို ့ သင္ၾကားေပးခဲ့ပါတယ္။

ဒါ့အၿပင္ ကမာၻေပၚမွာ အခ်စ္ကို ေနာက္ထပ္ အမ်ိဳးအစားေတြ အမ်ားၾကီး ခြဲၿခားထားပါေသးတယ္။ ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ့ ေဆာင္းပါးထဲမွာ ေဖာ္ၿပထားတာပဲကို ၿပန္ၿပီး ညႊန္းဆိုၿပရရင္
- ၿမန္မာဗုဒၶဘာသာအဆိုအရ ၅၂၈ဆိုတဲ့ေမတၱာဘက္ႏြယ္တဲ့အခ်စ္၊ ၁၅၀၀ဆိုတဲ့ ကိေလသာဘက္ႏြယ္တဲ့အခ်စ္။
- Motherly Love / Tender Love လို ့ေခၚတဲ့ မိခင္ေမတၱာနဲ ့တူေသာအခ်စ္၊ ၾကင္နာေသာ အခ်စ္။
- Self - Love လို ့ေခၚတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ခ်စ္တဲ့အခ်စ္။
- Love of Life လို ့ေခၚတဲ့ ဘ၀ကို ခ်စ္ေသာအခ်စ္။
- Love of God လို ့ေခၚတဲ့ ဘုရားသခင္ကို ၾကည္ညိဳေလးစားၿမတ္ႏိုးေသာအခ်စ္။
- Brotherly Love လို ့ေခၚတဲ့ ညီအစ္ကိုစိတ္၊ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္ၿဖင့္ ခ်စ္ေသာအခ်စ္။
- Passionate Love လို ့ေခၚတဲ့ ကိေလသာအခ်စ္ သို ့မဟုတ္ ေပါင္းစပ္ေသာအခ်စ္။ ကိေလသာလို ့ ဆိုလိုက္ ေတာ့ ညစ္ညမ္းတဲ့ လိင္ကိစၥနဲ ့ေရာေထြးစဥ္းစားမိမွာကိုေတာ့ စိုးရိမ္စရာ ရွိပါတယ္။ ကိေလသာ ဆယ္ပါးနဲ ့မလြတ္ကင္းတဲ့ အခ်စ္မွန္ေပမယ့္ သိမ္ေမြ. ႏူးညံ့လွတဲ့အခ်စ္ပါပဲေလ။ ဆန္ ့က်င္လက္လိင္(opposite sex)ကို ခ်စ္မိတဲ့ သဘာ၀ေတြအေၾကာင္းေပါ့။ အဲဒီအခ်စ္မွာမွ
- Love at first sight လို ့ေခၚတဲ့ ၿမင္ၿမင္ခ်င္း ခ်စ္မိတဲ့အခ်စ္။
- အံု ့ပုန္းအခ်စ္။
- Jealous Love လုိ ့ေခၚတဲ့ မနာလိုတဲ့အခ်စ္
- Anguish Love လို ့ေခၚတဲ့ ေသာကအခ်စ္
စသၿဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့ေလ။ အေသးစိတ္ သိခ်င္ရင္ၿဖင့္ ဆရာမဂ်ဴးရဲ့ "လကိုဖမ္းဖို ့့ပိုက္ကြန္ ရက္ရေအာင္"ေဆာင္းပါးကိုသာ ရွာဖတ္ၾကေပေတာ့။

အခ်စ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ အဓိပၸါယ္ မဖြင့္တတ္ေပမယ့္ အခ်စ္မွာ ထူးၿခားတဲ့ စြမ္းအင္ေတြရွိမွန္းေတာ့ သတိထားမိပါတယ္။ သူ ့မွာ အၿပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ စြမ္းအင္ေတြ ရွိသလို မသံုးတတ္ရင္ အဖ်က္သေဘာ ဘက္ေရာက္သြားတတ္တဲ့ စြမ္းအင္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ သံုးတတ္ရင္ေဆး မသံုးတတ္ရင္ေတာ့ ေဘးၿဖစ္ေစ မယ္ေလ။ စဥ္းစားၾကည့္ပါေလ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ၿမတ္ႏိုးရတဲ့အရသာဟာ ေလာကၾကီးမွာ ႏွစ္သက္ ၾကည္ႏူးတိမ္းမူးစရာ ေကာင္းတဲ့အရသာတစ္ခုပါပဲ။ ခ်စ္ၿမတ္ႏိုးစိတ္နဲ ့ လွမ္းၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ မိုးေပၚကို
ေမာ့ၾကည့္လိုက္ရင္ ၿပာလဲ့လဲ့ေကာင္းကင္ၾကီးက တိမ္စေတြနဲ ့ လြင့္ေၿမာလွပေနလိုက္တာ၊ ေၿမၿပင္ေပၚ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၿမက္ခင္း စိမ္းစိမ္းေပၚမွာ ပန္းေတြက ေရာင္စံုဖူးပြင့္လို ့ ေလၿပည္အေ၀့မွာ အလွခ်င္း ၿပိဳင္ေနၾကေလရဲ့။ တိရိစာၦန္ေလးေတြက တစ္ေကာင္နဲ ့ တစ္ေကာင္ စေနာက္ရင္းေဆာ့ကစားလို ့ ငွက္ကေလး ေတြကလည္း ေလထဲမွာ ၀ဲပ်ံရင္း ကၾကိဳးအသစ္ကို လွလွပပ ကၿပအသံုး ေတာ္ခံေနၾကသလိုပါပဲ။ ၾကည့္လိုက္ မိသမွ် ေတာင္တန္းနဲ ့ေတာအုပ္ေတြ၊ ပင္လယ္သမုဒၵရာေတြ၊ လူေတြ သက္ရွိသက္မဲ့ အရာအားလံုးက လွပေနေလေတာ့ ဒါဟာလည္း သူ ့ရဲ့စြမ္းအင္တစ္ခုပါလားလို ့ သိသိသာသာကို လက္ခံထားမိတာေလ။ ဒီလို အစစ အရာရာ လွပသာယာတာပဲ ေတြ.ၿမင္ခံစားမိေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္မွာ အေကာင္းၿမင္စိတ္ေလးေတာ့ ရွိမွာပါပဲ။ ဒီအေကာင္းၿမင္စိတ္ေလး အေၿခခံထားၿပီး သူၿပဳမူေၿပာဆိုေဆာင္ရြက္သမွ် အရာအားလံုးဟာ ၁၀၀% မဟုတ္ေတာင္မွ % တစ္ခုခုေတာ့ အေကာင္းဘက္မွာ ရွိမွာေသခ်ာသလို၊ သူလုပ္သမွ်ေတြကလည္း အၿပဳ သေဘာေဆာင္တဲ့ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ေတြ ၿဖစ္ဖို ့မ်ားပါတယ္။

အဲ အခ်စ္ရဲ့ေဘးထြက္ဆိုးၾကိဳးေတြလား။ အမ်ားၾကီးပါပဲ။ အခ်စ္ေၾကာင့္ ဘ၀ပ်က္သြားရသူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိသလို ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေလွကားထစ္ေတြ တစစီေၾကမြၿပိဳပ်က္သြားရသူေတြက ဒုနဲ ့ ေဒးေလ။ အဂၤလန္ဘုရင္ အက္ဒြတ္(၈) ဆိုရင္ အေမရိကန္သူ မစၥက္ဆင္မဆင္ကို စြဲစြဲလန္းလန္း ခ်စ္ခဲ့မိလို ့ ထီးနန္းကို စြန္ ့ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဂရိမင္းသမီး ဟယ္လင္ကို စူးစူနစ္နစ္ ခ်စ္ခဲ့မိၾကလို ့ ကမာၻေက်ာ္ထရိုဂ်န္စစ္ပြဲၾကီး ၿဖစ္ပြားခဲ့တာ ဘယ္သူၿငင္းႏိုင္မွာလဲ။ က်န္စစ္သားဟာ မခ်စ္သင့္ခဲ့တဲ့ ဥသာမင္းသမီးခင္ဦးကို သြားခ်စ္မိခဲ့လို ့ အေနာ္ရထာမင္းၾကီးရဲ့ ရာဇမာန္ရွတာ ခံရၿပီး တနယ္တေက်းကို ေၿပးလႊားခိုလံႈခဲ့ရဖူးပါတယ္။ အဲဒါေတြအားလံုး ဟာလည္း အခ်စ္ေၾကာင့္ၿဖစ္ခဲ့ရတာပါဆိုရင္ ဘယ္သူၿငင္းဦးမွာလဲ။

ဒီလိုဆို အခ်စ္ဆိုတာ ေနရာတိုင္းမွာ လိုအပ္ပါရဲ့လား။ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ ထမင္းနပ္မွန္ဖို ့အတြက္ အခ်စ္မလိုပါဘူး။ ၀ယ္စားႏိုင္ဖို ့ ပိုက္ဆံပဲလိုအပ္တာပါ။ အလင္းေရာင္ရဖို ့ အခ်စ္လိုအပ္ပါသလား။ ေက်ာခင္းစရာ တစ္ေနရာရဖို ့ အခ်စ္လိုအပ္ပါသား။ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ ေတြအတြက္ေရာ အခ်စ္လိုအပ္ပါသလား။ မက်န္းမာလို ့ ေဆးကုသဖို ့ေရာ အခ်စ္လိုအပ္ပါသလား။ ေသာမတ္စ္အက္ဒီဆင္က လွ်ပ္စစ္ကို တီထြင္ခဲ့တာ အခ်စ္အတြက္လား။ ဂေရဟမ္ဘဲလ္က တယ္လီဖုန္းဆိုတာ အခ်စ္အတြက္သီးသန္ ့ဆိုၿပီး မတီထြင္ခဲ့တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ အေလာင္းမင္းတရားက အခ်စ္အတြက္ ၿမန္မာႏိုင္ငံကို စုစည္းတည္ေထာင္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေမရိကန္သမၼတ လင္ကြန္းက အခ်စ္အတြက္ ၿပည္တြင္းစစ္ကို အဆံုးသတ္ေစခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဒါဆိုရင္ လူေတြက အခ်စ္ကို ဘာ့ေၾကာင့္ တန္ဖိုးထားၿမတ္ႏိုးေနၾကတာလဲ။ ဘာ့ေၾကာင့္ ေရးၾကီးခြင္က်ယ္ တခမ္းတနား ဖြဲ.ႏြဲ.ညႊန္းဆို ေနရတာလဲ။ တကယ္ေတာ့ "အခ်စ္ဆိုတာ လူေတြကို ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ.ေအာင္ ၿပဳၿပင္ေပးေနတဲ့ မၿမင္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းအင္တစ္ခုပါ" လို ့ ဆရာမဂ်ဴးက ဆိုထားပါတယ္။ ဆက္ၿပီးေၿပာရရင္ "အခ်စ္ရဲ့ အသံုး၀င္ပံုေတြဟာ ရုပ္၀တၱဳပစၥည္း အသံုး၀င္ပံုေတြလို ရုတ္တရက္ ၿမင္သာထင္သာတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ အခ်စ္ရဲ့စြမ္းအင္ဟာ အလြန္နက္နဲသိမ္ေမြ.စြာ အေရးပါေနပါတယ္တဲ့။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း သံုးမိသူဟာ သံုးမွန္း မသိၿဖစ္ရ၊ အက်ိဳးၿပဳခံရသူကလည္း အက်ိဳးၿပဳခံရမွန္းမသိ ၿဖစ္ေနတတ္ပါတယ္" တဲ့။

ဇင္ေယာ္ေလးအၿမင္ေၿပာရရင္ အခ်စ္ဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ တိတိက်က် သိစရာ မလိုအပ္ပါဘူး။ ခ်စ္ခ်င္ စိတ္ရွိဖို ့နဲ ့ ခ်စ္တတ္ဖို ့ပဲ လိုအပ္တာပါ။ အခ်စ္အေၾကာင္းသိခ်င္ရင္ အခ်စ္နဲ ့ေတြ.တဲ့အခါက်ေတာ့ ေၿခစံုပစ္ၿပီး၀င္လိုက္ေပေတာ့။ အတိအက်မဟုတ္ေတာင္ အခ်စ္နဲ ့ ပတ္သက္တဲ့ ဒသနတစ္ခုေတာ့ ကိုယ္တိုင္ေကာက္ခ်က္ ဆြဲၿပီး ေရးဖြဲ.လာတတ္လိမ့္မယ္။ ဒီေန ့ကမာၻေလာကၾကီးကို ၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ စစ္ပြဲေတြ၊ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ၊ ဆႏၵၿပမႈေတြ၊ လူမ်ိဳးေရး မ်ိဳးၿဖဳတ္သတ္ၿဖတ္မႈေတြ၊ သဘာ၀ကပ္ေဘးအႏ ၱရာယ္ေတြ၊ ငတ္မြတ္ ေခါင္းပါးမႈေတြ၊ ...... ေနရာတကာမွာ စိတ္ဆင္းရဲစရာေတြက ပိုၿပီးမ်ားၿပားလာသလိုပဲ။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ စြမ္းအင္ၾကီးမားလွတဲ့ အခ်စ္ဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္းအသံုးခ်တတ္ဖို ့ လိုအပ္ပါလိမ့္မယ္။

ဟိုမွာၾကည့္လိုက္စမ္းပါ မိဘမဲ့ကေလးငယ္ေတြက ရင္ထဲက ေတာင့္တေနတဲ့ အရာတစ္ခု.....အခ်စ္တဲ့။ ခိုကိုးရာမဲ့ၿဖစ္ေနတဲ့ သက္ၾကီးရြယ္အိုေတြအတြက္ အခ်စ္ဆိုတာ ေႏြးေထြးတဲ့ အားကိုးရာတစ္ခုတဲ့။ သဘာ၀ေဘးဒုကၡနဲ ့ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့ ၿပည္သူေတြအတြက္ အခ်စ္နဲ ့ကမ္းတဲ့ လက္တစ္စံုဟာ သဲကႏာၱရထဲက အိုေအစစ္ေလးတစ္ခုဆိုရင္ မမွားေလာက္ပါဘူး။ အငတ္ေဘးနဲ ့ရင္ဆိုင္ေနရသူ ေတြအတြက္ အခ်စ္နဲ ့ ထုပ္ပိုးထားတဲ့ စားနပ္ရိကၡာထုပ္ေတြ ကမာၻေပၚမွာ အေရးတၾကီးလိုအပ္ေနပါတယ္။ စစ္မ်က္ႏွာႏွစ္ဘက္မွာ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ေနတဲ့ ေသနတ္ေၿပာင္း၀ေတြအတြက္ အခ်စ္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဂ်ိဳးၿဖဴေစတမန္အၿဖစ္ ေစလႊတ္ၾကရေအာင္။ လူမ်ိဳးေရးအဓိကရုဏ္းေတြ၊ ဆန္ ့က်င္ဆႏၵၿပမႈေတြအတြက္ အခ်စ္နဲ ့ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ ့အေၿဖကိုရွာေဖြၾကည့္ၾကရေအာင္။

ကဲ မိတ္ေဆြ ..... ေတြေ၀ေငးေမာ စဥ္းစားမေနနဲ ့။ ႏွလံုးသားရပ္၀န္းကို အေၿခတည္လို ့ အခ်စ္ပင္ေတြပ်ိဳး အခ်စ္မိုးေတြရြာၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္း သာယာတဲ့ ကမာၻသစ္တစ္ခုကို အခ်စ္ေတြနဲ ့ အားလံုး၀ိုင္း၀န္း တည္ေဆာက္ၾကရေအာင္ ။ ။ ။ ။

( ကဲ ကိုၾကီးေအာင္သာငယ္ နဲ ့ တူမေတာ္ Dream တို ့ေရ ..... ေနာက္အက်ဆံုး တက္ဂ္ေၾကြးေလးကို မ်က္ႏွာပူပူနဲ ့ ၿပန္ဆပ္လိုက္တာပါ။ အရမ္းကို ၾကာသြားတဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္တဲ့အေနနဲ ့ ရင္ထဲက ဆႏၵေတြကိုပါ ထည့္သြင္းလို ့ ပို ့စ္အရွည္ၾကီး ေရးတင္လိုက္ၿပီဗ်ာ။ ေက်နပ္ႏိုင္ၾကပါေစလို ့ ........................ ခင္မင္ေလးစားလွ်က္ ဇင္ေယာ္ )

Thursday, October 23, 2008

ဗရုတ္သုတ္ခ ခပ္က်က်ေန ့ေလးတစ္ေန ့

စာေမးပြဲၿပီးလို ့ အားရပါးရ နားမယ္မွ မၾကံေသး။ အေၾကြးလာေတာင္းတယ္ဗ် (တက္ဂ္ေၾကြးေလ)။ ဘယ္သူ ရွိမလဲ အႏိုင္က်င့္ေနက် က်ေနာ့္အစ္္မၾကီးေလ။ ေနာက္ၿပီး ၿခိမ္းေၿခာက္ထားေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်န္တဲ့သူ လူပ်ိဳၾကီး ၿဖစ္ပါေစတဲ့။ ဟြန္း ကိုယ့္အစ္မၾကီးမို ့ ခ်စ္လည္းခ်စ္၊ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္၊ ရိုလည္းရိုေသရလုိ ့ ေရးေပးတာေနာ္။ ၿခိမ္းေၿခာက္ထားတာ ေၾကာက္လို ့ေတာ့ ဟုတ္ဘူး။ ဒီမွာ သီတင္းကၽြတ္အမွီဆိုၿပီး ဇင္ေယာ္ေလး ဆီမွာ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုက ေကာင္မေလးေတြ ေလွ်ာက္လႊာလာတင္ေနၾကတာ မနည္းမေနာ။ လာေလွ်ာက္သူေတြ မ်ားလြန္းလို ့ လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ မ်က္စိတစ္ဆံုးပဲ။ ဒါေတာင္ တစ္ေယာက္တန္း ဟုတ္ဘူး။ ေလးေယာက္တန္း စီခိုင္းထားတာ။ ဟာဟ ဒါေပမယ့္ ဇင္ေယာ္ေလးက စိတ္မကူးပါဘူး။ တင္းခံေနတာ။ အန္နာ အီဗန္ႏိုဗစ္ဆိုတဲ့ တင္းနစ္ရိုက္တဲ့ က်ေနာ့္ ခ်စ္ခ်စ္ေလး မလာမခ်င္းကို ေစာင့္ေနဦးမွာ ဟဲဟဲ။

အဲ...အင္ထရို၀င္တာ မ်ားၿပီးေဘးေခ်ာ္ကုန္ၿပီဗ်။ ဘာတဲ့ ဗရုတ္သုတ္ခအက်ဆံုးေန ့တစ္ေန ့ဆိုလားပဲ။ ဇင္ေယာ္ဆိုတဲ့ေကာင္က ဗရုတ္ မက်ရရင္ ထမင္းစားမ၀င္လို ့ ဘယ္ေန ့ကိုေရးရေကာင္းမလဲ စဥ္းစားေနတာ။ ထူးေတာ့ဘူး မေန ့တေန ့က အေၾကာင္းပဲ ေရးလိုက္ ေတာ့မယ္။ အင္း တေန ့က ဇင္ေယာ္ေလးတို ့အဖို ့ အင္မတန္ နတ္ၾကီးတဲ ့ စာေမးပြဲ တစ္ခုေၿဖရတဲ့ေန ့ေပါ့။ မနက္ေစာေစာသြားခါနီး တစ္ဘက္ခန္းက အတူ တူေၿဖမယ့္ အစ္ကိုက လာေခ်ာင္းေတာ့ ဇင္ေယာ္ေလးက ဒီမွာ youtube ၾကည့္ေနတာလည္း ၿမင္ေရာ ဆဲပါ ေလေရာ။ အဟဲ ဒီမွာက ကိုယ့္အေၾကာင္းနဲ ့ကိုယ္ေလ။ စာေမးပြဲေၿဖရင္ ရွပ္လက္ရွည္ကို နက္တိုင္စည္းၿပီး ေၿဖရတာ။ ခုမွ နက္တိုင္က မစီးတာ ၾကာလို ့ ပံုမက်ပန္းမက် ဒုကၡ။ ဒါနဲ ့youtube ထဲမွာ စီးပံုစီးနည္း လက္ခ်ာ ၾကည့္ေနတာကုိ စာေႏႊးရမယ့္အခ်ိန္ အင္တာနက္ ၾကည့္ေနလို ့တဲ့ လာဆဲသြားပါေလေရာ။ မသိရင္ေတာ့ ေတာ္ၿပီးသား တတ္ၿပီးသားလိုလို ဟီဟိ။

ကားငွားေတာ့ အမ်ားရံုးစသြားခ်ိန္မို ့ ထင္ပါရဲ့။ တစ္စီးမွ မရဘူး။ ဒုကၡပဲ အဲ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ တက္စီတစ္စီး ခရီးသည္ ခ်ေနပါေရာလား။ အမ္ အဲဒီဘက္လမ္းေဘးမွာ မေရႊေခ်ာႏွစ္ေယာက္ အိုက္တင္ခပ္မ်ားမ်ားနဲ ့ရပ္ေနေလရဲ့ ၊ သူတို ့လည္း ကားငွားမလို ့ ေစာင့္ေနတာပဲ။ ၾကံစမ္း ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့။ အဟဲ ေလခၽြန္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရင္း၊ သူတို ့ကို ေရေရလည္လည္ ငမ္းေပးလိုက္တယ္။ မမေတြက အခ်င္းခ်င္း တြတ္ထိုးလိုက္ ပဲေၾကြးလုိက္နဲ ့ အလုပ္ရႈတ္ေနတဲ့အခ်ိန္ သူငယ္ခ်င္းက တက္စီဆီ အေၿပးသြားၿပီး လက္တားငွားလိုက္ ပါေလေရာ။ ေဟေဟ. မမေတြ စူပုတ္ၿပီး ပြစိပြစိနဲ ့ မ်က္ေစာင္းနဲ ့ လွမ္းထိုးၿပီးက်န္ခဲ့တယ္။ ဟီး ကမာ​ၻေပၚမွာ ရွိတဲ့ မိန္းကေလးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ မဆိုစေလာက္ေလးစိတ္ဆိုးၾကရင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကည့္ေကာင္းၾကတာပဲေနာ္။

ေရာက္လို ့မွမၾကာေသးလူစံုမစံု စစ္ၿပီး familiarisation လုပ္ဖို ့ simulator ခန္းထဲထည့္၊ ေၿဖဖို ့နံမည္ စာရင္းလည္း ေအာ္ေရာ ဇင္ေယာ္ က ၈ေယာက္မွာ နံပါတ္ ၇ တဲ့။ ေသပါၿပီ ေစာင့္ေပေတာ့ တစ္ေန ့လံုး။ ေၿဖၿပီးသမွ် ထြက္လာတဲ့သူေတြ ဘယ္လိုေမးတယ္၊ ဘယ္လို ေၿဖတာ ဘယ္လိုဂိန္တယ၊္ ဘယ္လုိေအာင္ သြားတယ္ ဆိုတဲ့ စကားေတြနဲ ့ pressure တက္ဖုိ ့သာၿပင္ေပေတာ့။ ေန ့ခင္းထမင္းစား ၿပီးေတာ့ ဘယ္လိုမွ မဟန္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ထိုင္ခံုေလး အခန္းေထာင့္ဆြဲၿပီး အဲယားကြန္းေအးေအးေလးနဲ ့ အၿပီယူေတာ့တာပဲ။ ကိုယ့္ အလွည့္နီးလို ့ examiner လာေခၚမွပဲ ႏိုးေတာ့တယ္။ အဟီး ေကာင္ေလးအေတာ္ ၾကိဳးစားတာပဲလို ့ေတာ့ ထင္ေတာ့မွာပဲ။

စစ္မယ့္ဆရာက Control room ထဲေခၚၿပီး ဘယ္ကေနဘယ္ကိုေမာင္း၊ ဒါမင္းေမာင္းရမယ့္ေကာင္ရဲ့ data ေတြဆိုၿပီး ခ်ေပးလိုက္တယ္။ မတိုက္မိေစနဲ ့၊ ေပးထားတဲ့ လမ္းေၾကာင္းအၿပင္ကုိ မေရာက္ေစနဲ ့၊ ေပါက္တတ္ကရ ေလွ်ာက္မလုပ္နဲ ့တဲ့။ အဲဒီေပါက္ကရေတြကို ဆရာက control room ထဲကထိုင္ၿပီး လမ္းတေလွ်ာက္လံုး မိုးေပၚက က်လာသလို ေလွ်ာက္ထည့္ေတာ့မွာေလ။ ဟဲဟဲ သိေနတယ္။ အခန္းထဲၿပန္ၿပီး တြက္ခ်က္ရင္းက ဘယ္ေနရာေရာက္ရင္ေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့ဆိုၿပီး အစီအစဥ္ဆဲြေနေတာ့တာေပါ့။

Simulator ခန္းထဲလည္းေရာက္ေရာ အေရးထဲ ဖိနပ္ၾကိဳးက ၿပည္သြားလို ့မၿမင္မစမ္းနဲ ့ ကုန္းခ်ည္ေနတာကို ဆရာက အင္တာကြန္း ကေန ဘာလုပ္ေနတာလဲ setting ေတြခ်ိန္ၿပီးအဆင္သင့္လုပ္ေတာ့ေလတဲ့။ ဟဲဟဲ ဟုတ္သားပဲ သူကကိုယ့္ကို ေလးဘက္ေလးတန္ ကင္မရာေတြခ်ိန္ၿပီး ထိုင္ၾကည့္ေနတဲ့ဟာ။ ဟီး မိုက္ခရိုဖုန္းေတြကလည္း တခန္းလံုး ေနရာအႏွံ ့မွာ ၿမွဳပ္ထားေသး။ ဘာေၿပာေၿပာ ၾကားရေအာင္ေလ။ ဟီး စိတ္ထဲကေတာ့ ထင္မိသား ဇင္ေယာက္ေလးလည္း ခုမွ စတူဒီယိုထဲ ေရာက္ေနသလိုလို။ စတာနဲ ့ သူကကိုယ့္ကို မွတ္တမ္းတင္ထားေတာ့မွာဗ်။ ဇင္ေယာ္မင္းသား မင္းသားဇင္ေယာ္ေပါ့ ေဟေဟ.။

စတာနဲ ့ အခ်ိန္၄၅မိနစ္အတြင္းေရာက္ေအာင္ေမာင္းတဲ့။ ဒီေလာက္ေတာ့ ရပါတယ္ ဇင္ေယာ္ပဲဟာ။ ေတြ ့သမွ်ေကာင္ေက်ာ္တက္၊ ၾကံဳရင္ၾကံဳသလို ၿဖတ္ခ် ဒလေဟာ သြန္ေတာ့တာပဲ။ အမယ္ ဆရာက လမ္းေၾကာင္းထိမ္းသိမ္းေရးလည္းသူ၊ ကိုယ့္လက္ေအာက္ ကလည္းသူ၊ ကိုယ့္အထက္ကဆိုလည္းသူ တစ္ခါေခၚရင္ ေလသံတစ္မ်ိဳးနဲ ့ ဘီအီဒီေအာင္သိုက္က်ေနတာပဲ။ ဒီလိုနဲ ့ အခ်ိန္တ၀က္ ေလာက္ေက်ာ္လာေတာ့ နဲနဲသတိထားေနရၿပီ။ လာေတာ့မယ္ေလ emergency situation တစ္ခု။ စာေမးပြဲရဲ့ အဓိကအသက္ပဲဆိုပါေတာ့။ အေရးေပၚအေၿခအေနနဲ ့ ၾကံဳလာရင္ အခ်ိန္တိုအတြင္း မွန္ကန္တဲ့ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ခ်ႏိုင္ရဲ့လား။ လုပ္နညး္လုပ္ဟန္ေတြ မွန္ကန္ရဲ့လား။ အႏ ၱရာယ္ကို ေရွာင္လႊဲႏိုင္ရဲ့လား ဆိုတာၾကည့္တာေလ။

အဟဲ ဆရာက ၿပသနာမေပးခင္ ဇင္ေယာ္က ဦးေအာင္အရင္ေပးလိုက္ပါေရာလား။ control room နဲ ့ Simulator ဆက္သြယ္တဲ့ အင္တာကြန္းကုိ အားရပါးရဖိၿပီး ေၿပာလိုက္တာ ခလုပ္အထဲကၽြံ၀င္သြားလို ့ တြီဆိုၿပီး အသံရွည္ၾကီး ၿမည္ေနတာ မရပ္ေတာ့ဘူး။ ဟီး simulation ကိုခဏရပ္ၿပီး လာၿပင္ရပါေလေရာ။ ၿပီးေတာ့မွ ဆက္ေၿဖေတာ့ ၿပီးခါနီးေလးမွာ တိုက္မိေတာ့မလို ့ နဲနဲေလးပဲလိုေတာ့တယ္။ သြားၿပီမွတ္တာ ေတာ္ေသး။

အားလံုးလည္းၿပီးေရာ ဆရာက အခန္းထဲေခၚၿပီး debriefing ေပးပါေလေရာ။ အေလွ်ာက္ေကာင္းမွ အေထာင္းသက္သာမွာေလ။ အေမးသုခမိန္ အေၿဖ ပညာရွိေပါ့ဗ်ာ ဟဲဟဲ။ အခန္းထဲ ေရာက္တာနဲ ့ ဆဲေတာ့တာပဲ မင္းေတြ.သမွ် အကုန္ေက်ာ္တက္၊ ဟိုကဒီက ၿဖတ္ခ်နဲ ့ safety နဲ ့environment ကို ေခါင္းထဲရွိေသးရဲ့လားတဲ့။ ၿပီးခါနီး တုိက္မိေတာ့မလို ့ နဲနဲပဲလိုေတာ့တယ္ ဘယ္လိုၿဖစ္တာလဲတဲ့။ ဘယ္ရမလဲ က်က္ထားတဲ့ ဥပေဒေတြ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ ကိုးကားၿပီး ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ ေရွ.ေနငွားၿပီး အလြတ္ရုန္းရေတာ့ တာေပါ့။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ လူကို ေၿခဆံုးေခါင္းဆံုးၾကည့္ၿပီး မင္းလုပ္တာေတြ သိပ္ၿပီးဟီးရိုးဆန္တယ္။ ငါတို ့ ထရိန္နင္ေပးတာ ဟီးရိုးၿဖစ္ဖို ့မဟုတ္ဘူး။ အႏ ၱရာယ္ကင္းေအာင္ လုပ္တတ္ဖို ့ကြဆိုၿပီး ထပ္ဆဲေသးတယ္။ တခါတည္း traffic control လွမ္းလွမ္းေခၚၿပီး တၿခား ေကာင္ေတြ လမ္းဖယ္ခိုင္းလိုက္၊ ေနာက္ကသြားခိုင္းလိုက္၊ အတင္းေက်ာ္တက္လိုက္နဲ ့့ မင္းကိုယ္မင္း မင္းတို ့တိုင္းၿပည္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မ်ားမွတ္ေနလားတဲ့။ ဟီး အစ္မ မစႏၵာေၿပာသလို သြား၃၂ေခ်ာင္းအကုန္ေပၚေအာင္ ထုတ္ရႈိးထားရတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ဥပေဒေတြ သံုးသြားတာေရာ၊ လုပ္ကိုင္ပံု မွန္ကန္တဲ့အတြက္ မတိုက္မိတာေရာ၊ တၿခားဟာေတြ အားလံုးေပါင္းၿပီး overall အားလံုးေကာင္းတဲ့ အတြက္ မင္းကို အေအာင္ေပးလိုက္မယ္၊ အၿပင္မွာ အဲဒီအတိုင္း ေသာက္ရမ္းေလွ်ာက္မလုပ္နဲ ့၊ လာမယ့္ႏႈတ္ေၿဖက်ရင္ သတိထား သြားေတာ့ဆိုၿပီး ေၿပာေတာ့ ေအာင္မေလး ေပ်ာ္လိုက္တာ ထခုန္မိမတတ္ပါပဲဗ်ာ။ ဒီလိုနဲ ့ ဇင္ေယာ္ေလးလည္း ဗရုတ္သုတ္ခ ခပ္က်က်နဲ ့ စာေမးပြဲတစ္ခု ၿပီးေၿမာက္ ေအာင္ၿမင္ခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။

( အဲဒီည ေအာင္ပြဲခံေတာ့ ေနာက္ထပ္ဗရုတ္သုတ္ခ က်ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေလးေတြ ေနာက္မွ ပို ့စ္တစ္ပုဒ္ ေရးတင္ဦးမယ္။ ခုေတာ့ အစ္မ၀ါ ေရ ေက်နပ္ေပေတာ့ဗ်ာ။ အဆင္ေၿပေအာင္ ၾကည့္က်က္ေရးလႊတ္လိုက္ၿပီဗ်ိဳ.။ ေနာက္ထပ္ တက္ဂ္ေၾကြးမ်ားလည္း ေၿဖးေၿဖးခ်င္း ဆပ္ သြားမည္ ၿဖစ္ပါေၾကာင္း အေၾကြးရွင္မ်ားအား အေၾကာင္းၾကားအပ္ပါသည္ခင္ဗ်ား။ ) :P

Saturday, October 11, 2008

ၿဖစ္သလို ဆိုပါ့လား

ေအာက္အီးအီးအြတ္.... အင္း အိပ္ေကာင္းတုန္းရွိေသး ေစာေစာစီးစီး ဘယ္ကၾကက္ ၀ီရိယေကာင္းၿပီး တြန္ေနလဲမသိ။ ဘၾကီးသာ၀ အိမ္ကလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အရီးေလးၿမတို ့အိမ္ကလား။ ကိုယ့္အိမ္ႏြားတင္းကုပ္ထဲက အေကာင္ပဲလားမသိ။ ဒီေလာက္ ေတာင္ရွိလွတာ ေနာက္ေန ့ ကာလသားဟင္းအိုးထဲ အလည္ေခၚသြားလိုက္မယ္။ ဇင္ေယာ္တစ္ေယာက္ အိပ္ရာထဲမွာ မ်က္လံုးမဖြင့္ႏုိင္ေသးပဲ အသာေလး ၿပန္မွိန္းရင္း စဥ္းစားခန္း၀င္ေနတာေလ။ ဟ ဒီေကာင္ တြန္ေနတာ ခုထိမရပ္ေသးပါလား။ ေလးဂြနဲ ့ေတာ့ ေတြ.ၿပီေပါ့ကြာ။ မ်က္လံုးကို ပြတ္သပ္ၿပီး လူးလဲထလိုက္ေတာ့ အမ္္ ... ရြာမွာလည္း ဟုတ္ဘူးဟ။ဟိုက္ေရာ ႏႈိးစက္ .. ႏႈိးစက္ ၿမည္ေနတာဟ။ ေက်ာင္းခ်ိန္နီးေနၿပီ။ ထံုးစံအတိုင္း အေၿပးတပိုင္းနဲ ့ ၾကြခ်ီေတာ္မူရေတာ့မယ္။

ကမန္းကတန္း ကိုယ္လက္သန္ ့စင္ရင္းက သြားသတိရမိတယ္။ ဟား ဒီေန ့မနက္ အရင္ဆံုးသင္မယ့္ ဆရာကလည္း ၁၀မိနစ္ထက္ ပိုေနာက္က်ရင္ ပ်က္ကြက္စာရင္းသြင္းတဲ့ဆရာ။ က်ေနာ့္ဆို သူကပိုသတိထားမိေသး ( အဟဲ အတန္းေထာင့္မွာ နံရံမွီၿပီး အၿမဲငိုက္ ေနတတ္တာကိုး )။ ဒုကၡနဲ ့လွလွေတာ့ ေတြ.ၾကၿပီနဲ ့တူပါတယ္။ မနက္စာကို ဘယ္လိုၾကံဖန္ရပါ့။ ... ေခါက္ဆြဲၿပဳတ္ ... ဟား အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူ။ ညတေရးႏိုး ဗိုက္ဆာရင္ စားဖို ့၀ယ္ထားတဲ ့ မုန္ ့ပဲ အားကိုးရေတာ့မွာပဲ။ ေရခဲေသတၱာထဲ ရွားရွားပါးပါး က်န္ေသးတဲ့ ေပါင္မုန္ ့ႏွစ္လံုးနဲ ့ tea ပုလင္း လက္ကဆြဲလို ့ အခန္းထဲ ေၿပးရေတာ့တာပဲ။ လာခဲ့စမ္း ရွိသမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းခ်ည္းပဲေပါ့ဗ်ာ။

အ၀တ္အစားလဲေနရင္းက မုန္ ့ကိုေကာင္းေကာင္းမ၀ါးပဲ စားလိုက္တာ နင္ေနလို ့ တီးနဲ ့ကမန္းကတန္း ၿမိဳခ်ရတယ္။ အခ်ိန္က မရွိေတာ့ဘူး။ လမ္းေရာက္မွ အက်ၤ ီၾကယ္သီးတတ္ေတာ့မယ္။ ေက်ာပိုးအိပ္ေကာက္လြယ္ၿပီး ဆင္းေၿပးရေတာ့တာပဲ။ အဟဲ လမ္းမွာ က်န္တဲ့မုန္ေလးကုိက္လိုက္၊ လက္က်န္တီးေလးေမာ့လိုက္နဲ ့ ဘူတာလည္းေရာက္ အားလံုးလည္းကုန္ ကြက္တိ။ ခုမွ ဘူတာထဲကို ရွင္ဘုရင္ၾကီး တိုင္းခန္းလွည့္လည္တဲ့ပံုမ်ိဳး ခပ္တည္တည္နဲ ့ ေအးေအးေဆးေဆး ၀င္သြားေတာ့တာ။ အဟဲ ဒါမ်ိဳးက တစ္ပတ္ကို ေလးရက္ေလာက္ေတာ့ ၾကံဳေနက်။ ၿဖစ္ကတတ္ဆန္း မနက္စာက ဇင္ေယာ္ေလးအဖို ့ေတာ့ မဆန္းေတာ့ သလိုပဲ။

အမွန္အတိုင္းေၿပာရရင္ ဇင္ေယာ္က အစားအေသာက္ဆို အင္မတန္ကို ခံုမင္တာပါ။ အဲလက္စ္ဆိုတဲ့ သီခ်င္းထဲကလိုေပါ့ဗ်ာ။ ဘာတဲ့ မိုးလင္းထဲက စဥ္းစားမိတာ စားဖို ့ပါပဲ စားလြန္းလြန္းလို ့ မင္းေလးကေတာင္ စိတ္ကုန္ေနတယ္။ မိုးလင္းလို ့ မ်က္စိႏွစ္လံုး ေကာင္းေကာင္းမပြင့္ေသးဘူး။ ဒီမနက္ ဘာစားရရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားေနတဲ့ေကာင္။ အစားအေသာက္ကလည္း ဘာေရြးသလားေတာ့ မေမးနဲ ့။ ဂ်ိဳကာေလ ဘာလာလာ အကုန္ေဒါင္းတယ္။ ေၿပာၿပီးပါပေကာ ေၿခ၂ေခ်ာင္းဆိုေလွကား၊ ေၿခ၄ေခ်ာင္းဆို စားပြဲ၊ အသီးထဲမွာ လက္သီးနဲ ့ေဂါက္သီး၊ ( အင္း ၾကယ္သီးနဲ ့မီးသီးလည္းပါတယ္....တန္ ့တန္ ့လာေၿပာမွာစိုးလို ့ )၊ အဲဒါေတြကလြဲလို ့ က်န္တာ ဘာလာလာပဲ။ အၾကိဳက္ဆံုးလား ၀က္ေလ ၀က္ ပါးစပ္ဟထား အေကာင္လိုက္ကို ေမာင္းသြင္းခ်င္တာ။ အဲဒီလို အစားအေသာက္ကို ႏွစ္သက္ၿမတ္ႏိုးလွတဲ ့ ဇင္ေယာ္တစ္ေယာက္ ဒီေရာက္ေတာ့မွ ဒုကၡကို လွလွရီ အဲမွားလို ့ လွလွၾကီး ေတြ.ေတာ့ တာပဲဗ်ာ။

ေန ့လည္စာလား။ ထံုးစံအတိုင္း ကန္တင္းေပါ့ဗ်ာ။ အတန္းနားက ကန္တင္းက lunch break ဆို လူၿပည့္ေနက်။ ၀ီရိယေကာင္းတဲ့ ဇင္ေယာ္ကေတာ့ ဆရာတစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ အကူးအေၿပာင္း ၁၅ မိနစ္ေလာက္ရတဲ ့အခ်ိန္ေလး သြားေၿပးဆြဲတာေပါ့။ ၁၁နာရီေလာက္ဆို ဗိုက္ကဆာလာတာနဲ ့အေတာ္ပဲ။ ကန္တင္းကိုေၿပး၊ ဆိုင္ေရွ.က တန္းစီေနတဲ့ေကာင္မေလးေတြကို လိုက္ေငး အဲမွားလို ့ တန္းစီေနတဲ့ လူတန္းကို လိုက္ေၿပးၾကည့္။ လူအနည္းဆံုးဆိုင္မွာ ၀င္ၿပီးစီလိုက္တာပဲ။ သိပ္ၿပီး ေထြေထြထူးထူး မစဥ္းစားပါဘူး တရုတ္၊ကုလား၊မေလး၊ဘိုစာ ဘာလာလာ ဗိုက္ၿပည့္ၿပီးေရာ စားလိုက္တာပဲ။ အဲ မစားတာကေတာ့ ဟို အုန္းႏို ့ေခါက္ဆြဲ၊ ေနာက္ၿပီး အဲဒီလို အုန္းႏို ့ပါတဲ့ ဟင္းေတြ။ အဲဒါေတြစားၿပီးရင္ ေန ့လည္စာသင္ခ်ိန္က်ေတာ့ သင္တဲ့ဆရာကို ေခါင္းၿငိမ့္ၿပီး အၿပည့္အ၀ေထာက္ခံေနေတာ့တာ။ တခါမ်ား ေထာက္ခံတာ အရွိန္လြန္ၿပီး စားပြဲနဲ ့ နဖူး မိတ္ေဆြၿဖစ္သြားပါေရာလား။

lunch break ဆို ဇင္ေယာ္တို ့က အိေၿႏၵရေနၿပီ။ ေအးေဆးပဲ သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္ေလး ဒါမွမဟုတ္ ေကာ္ဖီေလးေသာက္ၿပီး အာထုရင္းနဲ ့ တမနက္လံုး စာသင္ရလို ့ ေညာင္းညာေနတဲ့ မ်က္လံုးကိုလည္း အၿမင္ေလးေအးေအာင္ အစာေၾကြးရေသးတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ စာၾကည့္တိုက္သြားၿပီး စာအုပ္ဖတ္ရင္ဖတ္၊ ဘာမွမလုပ္ခ်င္ရင္ေတာ့ အတန္းထဲၿပန္ၿပီး တေရးႏွပ္လိုက္တာေပါ့ဗ်ာ။

ညေနေက်ာင္းကၿပန္ေရာက္တာနဲ ့ အိမ္မွာ အစီအစဥ္ဆြဲရေတာ့တာပဲ။ ဒီေန ့ဘယ္ဆိုင္သြားစားရေကာင္းမလဲေပါ့။ အာရံုရရင္ေတာ့ ၿမန္မာဆိုင္ တကူးတက သြားစားတာေပါ့ဗ်ာ။ ၿပန္ရင္ေတာ့ ေဖာင္းကားၿပည့္တင္းေနတဲ့ ဗိုက္ကို သယ္ရတာမသက္သာလွဘူး။ အိမ္ေရာက္တဲ ့အထိ ထုိင္မရ၊ လွဲမရနဲ ့ ဦးခ်ိန္တီလည္း မကယ္ႏိုင္ဘူး အေတာ့္ကို ဒုကၡေရာက္တာ။ မ်ားေသာအားၿဖင့္ကေတာ့ အနီးနားက ေစ်းေလးမွာပဲ စားၿဖစ္ပါတယ္။ ထမင္းနဲ ့ဟင္းဆို ၀က္သားသံုးထပ္သားကို တရုတ္လို အခ်ိဳခ်က္ထားတာက မပါမၿဖစ္။ အဟဲ ဇင္ေယာ္ သိပ္ၾကိဳက္တဲ ့ ၀က္ေၿခေထာက္၊ ၀က္ကလီစာ၊ ၀က္နံရိုးစြပ္ၿပဳတ္ ကေတာ့ ခဏခဏ စားၿဖစ္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အရြက္ေတြအမ်ားၾကီးနဲ ့ အသားကိုေရငုတ္ၿပီး ရွာရတဲ့ေခါက္ဆြဲၿပဳတ္၊ နည္းနည္းေလးငံတဲ့ ငါးေၿခာက္ထမင္းေၾကာ္၊ နာစီလာမလို ့ ေခၚတဲ့ မေလးထမင္း၊ ဘုရားစူး ဒံေပါက္၊ အသားဖတ္ေလးေတြ အေပၚကတင္ၿပီး သခြားသီးႏွစ္ဖတ္ေလာက္ ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ ၾကက္ဆီထမင္း ၾကံဳရင္ၾကံဳသလိုပါပဲ။ ၿပီးရင္ အစာပိတ္အေနနဲ ့ ၾကံရည္၊ေဖ်ာ္ရည္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးေသာက္ရင္ေသာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ အသီးေတြထည့္ထားတဲ့ ေရခဲသုပ္လိုဟာမ်ိဳး စားၿပီး ပိတ္လိုက္တာပဲဗ်ာ။ ။ ။

( ကဲ အစ္မ၀ါ နဲ ့ ကိုေနလင္းေရ ..... ၿဖစ္သလို စားတဲ ့အေၾကာင္းေလးေရးေပးပါဆိုလို ့ ေရးလိုက္ၿပီဗ်။ အဟဲ စားတာကိုေတာ့ ၿဖစ္သလို စားေပမယ့္ ေသာက္တာကိုေတာ့ တကူးတက ေသာက္တတ္ပါတယ္။ နည္းနည္းၾကာသြားတာေတာ့ ခြင့္လႊတ္ပါဗ်ာ။ က်ေနာ့္ ကြန္ၿပဴတာေလး အေကာင္ကိုက္သြားလို ့ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ဒုကၡေရာက္သြားတယ္။ ဘေလာ့ဂါ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွစ္မေတြဆီကိုလည္း လိုက္မလည္ၿဖစ္တာ၊ စီဗံုးမွာ လာမေအာ္ၿဖစ္တာ နားလည္ေပးၾကပါလို ့။ ဘေလာ့ကို လာလည္ၾကတဲ့ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ ေတြလည္း က်ေနာ္ ေမာင္ဇင္ေယာ္ေလး ၿဖစ္သလို စားေနရတာ မၾကည့္ရက္လို ့ ေကၽြးေမြးခ်င္သပဆို ဇင္ေယာ္ေလးက အားနာပါးနာနဲ ့ လာအားေပးမွာ ၿဖစ္ေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ :P )

Wednesday, October 1, 2008

က်ေနာ္ႏွင့္ပထမဆံုးမ်ား

ဟဲဟဲ လာၿပန္ၿပီ ေနာက္တက္ဂ္တစ္ခု။ တက္ဂ္ဆိုရင္ အခုနည္းနည္း ေသြးလန္ ့ေနတယ္။ ခဲမွန္ဖူးတဲ ့ စာသူငယ္လို ေလးညိႈ.သံၾကားရင္ ေနစရာမရွိ ၿဖစ္ေနလားမသိဘူး။ အဟီး ေမာင္ႏွမေတြကို ခင္လို ့စတာပါဗ်ာ။ စိတ္မဆိုးၾကပါနဲ ့။ တက္ဂ္ထားတာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ ေရးဖို ့ၿပင္ရင္းနဲ ့ပဲ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္နဲ ့ မေရးၿဖစ္တာဗ်။ တက္ဂ္ထားတဲ့သူကေတာ့ က်ေနာ္ ဘေလာ့ေရးခါစတည္းက ခင္မင္ရတဲ့ အစ္ကိုၾကီးပါ။ သူ ့ဘေလာ့မွာ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေတြ ့မိလို ့ က်ေနာ္လည္း အားက်ၿပီး လကၤာေလးတစ္ပုဒ္ လိုက္ေရးမိတာ နည္းေတာင္နည္းေသးတယ္ဆိုၿပီး အားေပးခဲ့တဲ့ က်ေနာ္ရဲ့ ခ်စ္လွစြာေသာ အစ္ကိုၾကီး ကိုေအာင္သာငယ္ပါဗ်ာ။ အဟီး မေရးလို ့လည္း မရေတာ့ဘူး။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေရးၿပီးေနၿပီ။ ေတာ္ၾကာ ပထမဆံုးမ်ားကို ေနာက္ဆံုးမွေရးသူဆု ရေနရင္ ဒုကၡ။ ေနာက္ၿပီး အိမ္ေရွ.ကေန ဇင္ေယာ္ၾကီးညာတယ္ ဆိုၿပီး ဘၾကီးေအာင္ အဲဗ် မွားလို ့ ကိုၾကီးေအာင္က သီခ်င္းလုပ္ဆိုေနမွာလည္း ေၾကာက္ရေသး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ 256 Mb ပဲရွိတဲ ့ ဦးေႏွာက္ကို ဖြင့္ၿပီး အသည္းအသန္ ရွာေဖြေရးလုပ္ကာ ပထမဆံုးမ်ားကို ခ်ေရးလိုက္ၿပီဗ်ိဳ.။ ( ကိုၾကီးေအာင္ ေရးသလို လိုက္ေရးထားတာပါ။ အစီအစဥ္ က်ခ်င္မွ က်ပါလိမ့္မည္။ သည္းခံ၍ ဖတ္ရႈေတာ္မူၾကပါကုန္။ )


ပထမဆံုးတက္ရသည့္ ေက်ာင္း - သဃၤန္းကၽြန္း ဆရာအတတ္သင္ ေလ့က်င့္ေရးမူလတန္းေက်ာင္း။

ပထမဆံုးတက္ရသည့္ အတန္း - သူငယ္တန္းေပ့ါဗ်ာ ( ဟီး တစ္ခန္းပဲရွိတာဗ် )

ပထမဆံုး အတန္းပိုင္ဆရာမ - အဟဲ နံမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ မွတ္မိတာက ေခါင္းေခါက္တာေတာ့ ထူပူေနေအာင္ ေခါက္တာဗ်။ ( ဆရာမက လက္ေရးလွေရးရင္ ပုလဲလံုး၊ ရြဲလံုးေလးေတြလိုေရးတဲ ့။ ၿမင္မွမၿမင္ဖူးပဲဟာ။ ၿမင္ဖူးတဲ ့ ပဲပင္ေပါက္ကို ေကာက္ရိုးနဲ ့သီထားသလို ေရးလိုက္တာ ေဒါက္ေဒါက္နဲ ့ ေခါင္းကို ေတေဇာဘမ္းလိမ္းထားသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ )

ပထမဆံုးေသာ သူငယ္ခ်င္း (ေယာက်္ားေလး) - မိုးသူေအာင္ ( က်ေနာ့္အစား သူပဲလက္ေရးလွေရးၿပီး ခဏခဏ ေခါင္းေခါက္ မခံ ရေအာင္ ကူညီရွာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းပါ )

ပထမဆံုးေသာ သူငယ္ခ်င္း (မိန္းကေလး) - သဲသဲေအး ( က်ေနာ္ကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္တည္းက သူ ့ကို သဲေလးလို ့ေခၚတယ္ဗ်။ ခုေတာ့ ဘယ္ေရာက္ေနမွန္း မသိ။ လြမ္းစရာေလးေတြ ၿဖစ္ကုန္ၿပီ။ )

ပထမဆံုး ဖတ္ရေသာ စာအုပ္ (ဖတ္မိသမွ်စာအုပ္မ်ားထဲမွ မွတ္မိေသာ) - ဗုဒၶ၀င္ ပံုၿပစာအုပ္ ( အဟဲ အဓိကကေတာ့ ပံုေတြလိုက္ ၾကည့္တာ။ ၿပန္ေၿပာၿပရင္ အဖိုးက မုန္ ့ေကၽြးတယ္ )

ပထမဆံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ဖတ္မိသည့္ ေက်ာင္းစာ (မွတ္မိသမွ်) - မမ ၀၀ ထထက ။ အက ပထမ။ ကပါကပါ မမရာ။ ညညလ သာသာ။ ညအခါ .... မွတ္မိေတာ့ဘူးဗ်။

ပထမဆံုး ရဖူးေသာဆု - သူငယ္တန္း ဒုတိယဆု ( ဟဲဟဲ အဲဒီတည္းကေတာ္ခ်က္၊ ၾကီးေတာ့မွ ခ်ာတူးလန္သြားတာ )

ပထမဆံုး စီးရေသာ ဘတ္စ္ကား - မ.ထ.သ. (၃၈) ဘတ္စ္ကား။ ( ၾကပ္ကၾကပ္၊ အသက္ရႈလို ့မ၀နဲ ့ ဆင္းေၿပးမယ္လုပ္လို ့ အေမက မနည္းဆြဲထားရတယ္ )

ပထမဆံုး ဆိုခဲ့ေသာ သီခ်င္း - အဟီး ကမာၻမေၾကေပါ့ဗ်ာ။ ( ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆို အားရပါးရ ဆိုလို ့ေကာင္းလိုက္တာ။ အိမ္ၿပန္ ရေတာ့မယ္ေလ )

ပထမဆံုး ေရးခဲ့ေသာ ရည္းစားစာ - ခ်စ္မိေတာ့လည္း အၿပစ္ရွိမွာ မေၾကာက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၿပန္မခ်စ္မွာေတာ့ ေၾကာက္တယ္ ( ဟီးဟီး ဒီလိုဒီလို အေရးေကာင္းတာ )

ပထမဆံုး ကဗ်ာ - ၿပိဳင္ၿမင္းေတြ မ်ဥ္းၿပိဳင္ေတြၾကား ေၿပးေနတာကို ၿမင္းပြဲတဲ့။ လူသားေတြ ေလာဘ၊ေဒါသ၊ေမာဟေတြၾကားမွာ ေၿပးေနတာကိုေရာ..... အဲဒါ ဘ၀ ပဲေနမွာေပါ့။ ( ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ညစ္ေနတုန္း ခ်ေရးမိတာ၊ ကဗ်ာလိုလို စာလိုလိုေပါ့ဗ်ာ )

ပထမဆံုးေရာက္ခဲ့ေသာ အျခားျမိဳ႕ - က်ိဳက္ထို ( က်ိဳက္ထီးရိုးတက္ရင္း ေရာက္ဖူးခဲ့တာ )

ပထမဆံုးေရာက္ခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံရပ္ျခား - ေဟာင္ေကာင္ ( အဲဒီတုန္းက တရုတ္ေအာက္ မေရာက္ေသးဘူး )

ပထမဆံုး ေသာက္ဖူးေသာ ေဆးလိပ္ - ဂ်ိဳးသိန္း။

ပထမဆံုး ေသာက္ဖူးေသာ အရက္ - ဆမ္တိုရီ ၀ီစကီ ( ၆တန္းတုန္းကပါ။ ဘိုးေတာ္လက္ေဆာင္ရထားတဲ့ ပုလင္းကို ဘီဒိုထဲ ထည့္ထားတာ။ ဘာမွန္းမသိလို ့ စူးစမ္းခ်င္တာနဲ ့ ၿမည္းၾကည့္ေတာ့ ေကာင္းသဟ။ ဒါနဲ ့ ၿမည္းရင္းၿမည္းရင္း ေတာ္ေတာ္ေလး ေလ်ာ့့သြားေတာ့ ၿဖစ္ေခ်ဘူးဆိုၿပီး ေရေႏြးၾကမ္းေတြ ၿပန္ေရာထားတာ သိသြားေတာ့ ေရေရလည္လည္ အေဘခံရေတာ့တာပဲ။ )

ပထမဆံုး ပစ္ဖူးေသာ ေသနတ္ - အဟဲ က်ိဳက္ထီရိုးေသနတ္ေလ။ က်ည္ဆံမကုန္ဘူး။ လွည့္ရင္လွည့္သေလာက္ အသံထြက္တယ္။

ပထမဆံုး ဘေလာ့ပို႕စ္ - ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကား

ပထမဆုံး ရဖူးေသာ လက္ေဆာင္ - ၄ တန္းတုန္းက ေက်ာင္းေၿပာင္းခါနီး ဖိုးငယ္ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကေပးတာ၊ ေရာင္စံုခဲတံေလးေတြ။ ( အခုထိ သိမ္းထားတယ္ )

ပထမဆုံး အၾကိမ္ ထီေပါက္ျခင္း - ၃ လံုးေပါ့။ ၉၈တုန္းကေလ။ အိပ္မက္ကို အတိတ္ေကာက္ၿပီး ထိုးတာ။ ေပါက္ခ်င္လို ့သာ ေပါက္တာ။ ေကာက္လိုက္တာက တလြဲၾကီး။ ( တနလၤာကို ၁၊ အဂၤါကို ၂ ဆိုၿပီး )

ပထမဆုံး ထုိင္ဖူးေသာ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ - ၉တန္း ဇ၀နမွာ က်ဴရွင္တက္တုန္း က်ဴရွင္နားက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ( ခုေတာ့ မရွိေတာ့ဘူး ) ( လက္ဖက္ရည္ေကာင္းမေကာင္းေတာ့ မွတ္မိဘူး။ ေကာင္မေလးေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္လွတယ္ဗ်။ )

ပထမဆုံး ၀င္ေငြရွာေသာ အလုပ္ - မုန္ ့ဖိုးမေပးလို ့ဆိုၿပီး အေဖ့ဆိုင္ကယ္ထဲက ဆီေတြထုတ္ေရာင္းတာေပါ့။ သိသြားေတာ့ ေက်ာၿပင္ကို ေဗ်ာတင္ေရာ။

ပထမဆုံး ရဖူးေသာ လစာ - ၇၀၀ လား ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိဘူး။ အကုန္လံုး အေမ့ကို အပ္လိုက္တယ္။ ၿပီးမွ ၿပန္ေတာင္းသံုးတာ အဆေပါင္း ရာေထာင္ခ်ီလို ့။

ပထမဆုံး ရင္ခုန္မႈ - ( အဟီး အစ္ကိုေအာင္ေရ ဒါေတာ့ တူသြားလို ့ သည္းခံပါ။ ) ပထမဆံုး အၾကိမ္ရည္းစားစာ လိုက္ေပးတုန္းက။ ( သူငယ္ခ်င္းေတြ ေကာင္းမႈ အေၾကာင္းၿပဳလို ့ သူေလးကို ေက်ာင္းအဆင္းမွာ ရည္းစားစာ လိုက္ေပးရတာ။ )
ဟဲ့ ဟဲ့ ခဏေလးေနပါဦး။
ဘာလဲ ဘာလုပ္မလို ့လဲ။
ဒီစာေလး ယူသြားပါဟာ။
ဘာစာလဲ။
ရည္းစားစာ။
ဘာ ( အသံနည္းနည္း က်ယ္သြားတယ္ )။
ဟာ နင္ကလည္း တိုးတိုးေအာ္ပါဟ။ ဟို စာအိတ္က မ၀ယ္ရေသးလို ့ ဒီအတိုင္းပဲ ေခါက္ထားတာ ယူသြားပါေနာ္။ ေၿခေထာက္ေလးေဆာင့္ၿပီး ယူသြားေတာ့ ေပ်ာ္လိုက္တာ။ ေနာက္ေန ့ ခ်က္ခ်င္းအေၿဖရတာပဲ။ သူ ့ဆီကေတာ့ ဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီးဆီက။ ရံုးခန္းကို ၾကြၿမန္းေတာ္မူပါတဲ့။

ပထမဆံုး ဝယ္ေသာ သီခ်င္းေခြ ( ကက္ဆက္ေခြ) - ေဇာ္၀င္းထြ႗္ရဲ. ဒုတိယေၿမာက္ထြက္တဲ ့အေခြ ( နံမည္ေတာ့ မွတ္မိေတာ့ဘူး )

ပထမဆံုး အၾကိမ္ဝယ္ေသာ ဂစ္တာ - အဟီး သူငယ္ခ်င္းဂစ္တာ ယူၿပီး တီးၾကည့္ေတာ့ ၾသဘာေပးတယ္။ A to Z ရွိသမွ် တစ္ခုမွ ကီးမကိုက္ဘူးတဲ ့။ စိတ္နာလို ့ မ၀ယ္လိုက္ရဘူး။

ပထမဆံုး အၾကိမ္ ဝယ္ေသာ နုိင္ငံၿခား တီးဝုိင္း ဗီဒီယို အေခြ - Guns & Roses

ပထမဆံုး အၾကိမ္ ဖတ္ဖူးေသာ အဂၤလိပ္ ဝတၳဳစာအုပ္ - အေသအခ်ာေတာ့ မမွတ္မိဘူး။ Tom Clancy ေရးတာ။ ရုရွားက MIG တိုက္ေလယဥ္ကို အေမရိကန္စပိုင္က သြားခိုးတဲ ့အေၾကာင္း ေရးထားတာ။

ပထမဆံုး အၾကိမ္ ရန္ၿဖစ္ၿခင္း - မွတ္မွတ္ရရ ၉ တန္းႏွစ္က။ အိမ္စာေတြ မၿပီးေသးလို ့ သခ်ၤာကမန္းကတန္းတြက္ေနပါတယ္ဆိုမွ ေမာ္နီတာဆိုတဲ ့ေကာင္ အနားမွာလာၿပီး ဘလာဘလာ လုပ္ေနတာ။ အၿမင္ကပ္ကပ္နဲ ့ ေထာက္ခၽြန္နဲ ့သူ ့လက္ဖ၀ါး မိတ္ဆက္ေပးလိုက္တယ္။ မွတ္ကေရာ။ လူလည္း ေက်ာင္းမထြက္ရတာ ကံေကာင္း။

ပထမဆံုး အၾကိမ္ အတန္းေရွ႕ စာထြက္ဆုိရၿခင္း - ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိေတာ့ဘူးဗ်။ ပထမတန္းနဲ ့တူတယ္။ ေသခ်ာတာက စာမရလို ့ အေဘခံလိုက္ရတယ္။

ပထမဆံုး ေက်ာင္းစေျပးခဲ့သည့္အခ်ိန္ - ၈ တန္း။ ( မေၿပးဖူးလို ့ ဘယ္လိုေနလည္း သိခ်င္လို ့ ေၿပးၾကည့္တာ )

ပထမဆံုး ေက်ာင္းေျပးၿပီး သြားခဲ့သည့္ ေနရာ - ေက်ာင္းေရွ.က ပန္းၿခံေပါ့။

ပထမဆံုး ရည္းစားထားခဲ့ဖူးေသာႏွစ္ - ၁၉၉၆ ( Visit Myanmar Year အမွတ္တရေပါ့ )

ပထမဆံုး ေသာက္ဖူးေသာ စီးကရက္ - ဒူးယား။ ( စတိုင္ေလးရွိမလား ေသာက္ၾကည့္ပါတယ္။ တခါတည္း ၾကိဳက္သြားပါေလေရာ။ ) ( ေဆးလိပ္ေသာက္ၿခင္းသည္ က်န္းမာေရးကို ဆိုးရြားစြာ ထိခိုက္ေစႏိုင္ပါသည္။ )

ပထမဆံုးဖတ္ခဲ့ေသာဝတၳဳ - ဆရာမင္းသိခၤရဲ. ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္နဲ ့မမင္းၿဖဴမွန္မွန္ေၿပာ။

ပထမဆံုးၾကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ့ေသာသီခ်င္း - ေၿပာၿပီးၿပီေလ ကမာၻမေၾကပါဆို။

ပထမဆံုး တက္ခဲ့ဖူးေသာ ေဆးရုံ - ကေလးေဆးရံုေပါ့။ ေမြးကာစ က်န္းမာေရးမေကာင္းလို ့ တက္ခဲ့ရေသး။

ပထမဆံုး လည္ပတ္ၾကည့္ရႈခဲ့ဖူးေသာ ဘေလာ့ - ညီမ ေရႊၿပည္သူ

ပထမဆံုး စတင္ရင္းႏွီးခဲ့ရေသာ ဘေလာ့ဂါ - ညီငယ္ ေမာင္မ်ိဳး

( အေၾကြးဆပ္ဖို ့ေရးေနတုန္းေလး ညီငယ္ ေမာင္မ်ိဳးနဲ ့ ညီမ ေခါင္ေခါင္က လာေအာ္သြားေသးတယ္။ ပထမဆံုးအေၾကာင္း ေရးေပးပါတဲ ့။ ကဲ ေရးၿပီးၿပီဗ်။ ဖတ္ေပေတာ့။ )

Wednesday, September 17, 2008

ခရီးတစ္ခု အတြက္ ၁၀ရက္တာ ၿပင္ဆင္ၿခင္္း

အင္း....Tag ၿပီးရင္း Tag ေနတဲ ့ ဘေလာ့ေလာကၾကီးထဲမွာ ဒီ Tag ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေခါင္းစားတာပါပဲ။ အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံရရင္ ဇင္ေယာ္ေလး တစ္ခါမွ မစဥ္းစားဖူးခဲ ့တဲ ့ Topic တစ္ခုေပါ့။ ဒါဆို ဒီခရီးကို သြားရမွာ မေၾကာက္ဖူးလားလို ့ ေမးခဲ ့ရင္ေတာ့ ဇင္ေယာ္ေလးလည္း ပုထုဇဥ္ပါဗ်ာ။ ေၾကာက္တတ္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္းၾကေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေသမွာလဲ။ ဘယ္ေနရာမွာ
ေသမွာလဲ။ ဘယ္လို ေသမွာလဲ။ ေနာက္ ေသၿပီးရင္ေရာ ဘယ္လိုဘ၀မ်ိဳးေရာက္မွာလဲ။ ဒီအရာေတြက က်ေနာ္တို ့ ပုထုဇဥ္ေတြ ၾကိဳမသိႏိုင္တဲ ့အရာေတြပါ။ အဲဒီေတာ့ ဇင္ေယာ္ေလးလည္း မ်က္ကန္းတေစၦ မေၾကာက္ေပါ့ဗ်ာ။ မသြားခင္စပ္ၾကားေတာ့ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာေလးေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ အခ်ိန္ေပးႏိုင္သေလာက္ လုပ္ေနတာပဲေလ။ ဟင့္အင္း တားတားက ငယ္ပါေတးတယ္ မိန္းမေတာင္ အယူရေတးဘူးဂ် ဆိုၿပီး ေၿခေလးေဆာင္၊့ ေခါင္းေလးခါ၊ ႏႈတ္ခမ္းေလးစူၿပီး မူၿပလို ့ရတာမွ မဟုတ္ပဲေနာ္ဗ်ာ။ လာေခၚေတာ့လည္း ထလိုက္သြားရံုေပါ့။

အရင္ဆံုး ညီမငယ္ ေ၀ေလးက မေသခင္ဆယ္ရက္ကို အတိအက်မ်ား သိႏိုင္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ ဘာလုပ္မလဲ၊ စိတ္ကူးေလးေတြ သိခ်င္တယ္ဆိုပါ့။ ဗုေဒၶါ ဖြဟဲ့ လြဲပါေစ၊ ဖယ္ပါေစေပါ့။ ဟီးဟီး ဟိုလွည့္ဒီလွည့္နဲ ့ နည္းနည္းရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ။ ရက္နည္းနည္း ၾကာလာေတာ့ ညီမငယ္ က အေၾကြးမေတာင္းပဲ ညီငယ္ေမာင္မ်ိဳးနဲ ့ ညီမသက္တန္ ့တို ့က ကိုယ္စားလွယ္လုပ္ၿပီး အေၾကြးခဏခဏ
လာေတာင္းပါေတာ့တယ္။ အခုေတာ့ ညီမငယ္ေ၀ေလးကလည္း စိတ္ကူးေလးေတြေၿပာမၿပရင္ အစ္ကုိအၿဖစ္မွ အေမြၿပတ္စြန္ ့လႊတ္ေတာ့မယ္လို ့ ၿခိမ္းေၿခာက္လာပါၿပီ။ ၿဖစ္ေခ်ဘူး ဒုကၡဒုကၡ။ ခရီးမသြားခင္ေလး ၿမန္ၿမန္ အေမြ သြားေတာင္းေတာ့မယ္။ ပိုင္ဆိုင္သမွ် အကုန္ေပး ဘဲဘဲေလးက လြဲရင္ေပါ့ေလ။ ( လက္ႏီွးစုတ္ေတာင္ မခ်န္ဖူးကြေနာ္ )။

မေန ့့က မမDream ဆီ ခဏေလာက္ သြားေခ်ာင္းဦးမွပဲ ( ဟီး ေမြးေန ့ပြဲက ၀ါးတီး အၾကြင္းအက်န္ေလးမ်ား ရွိမလားဆိုၿပီးေတာ့ပါ ) ဆိုၿပီး သြားေခ်ာင္းကာမွ ေပါက္စနသမီးက အိပ္မက္မက္တယ္ဆိုပဲ။ ဘာအိပ္မက္ပါလိမ့္ဆိုၿပီး လက္တို ့ေမးေတာ့ ဦးငွက္လည္း မက္တာပဲ ၿပန္ေၿပာၿပတဲ ့။ ေအာင္မေငးဗ်လို ့ ေအာ္ၿပီးထြက္ေၿပးတာ ေနာက္ကေန ဂါ၀န္စြန္ေတာင္ဆြဲလို ့ အဲ ဟုတ္ပါဘူး ဂါ၀န္ၾကီးမလို ့
ေၿခေထာက္ကိုေဆာင့္၊ ႏႈတ္ခမ္းစူလို ့ ဦးဦးငွက္ေနာ္ ..ရဖူး...ရဖူး.. မက္ေပးရမွာပဲ ဆိုၿပီး အတင္းေအာ္ၿပီး လိုက္လာတယ္ဗ်။ ( ဒီေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ ့ ညီေတြညီမေတြ သိၾကေရာေပါ့ကြာ။ ေတြ ့မယ္.... ဘာလဲ သိခ်င္ရင္ေတာ့ ေစာင့္ဖတ္ ဒါပဲ။ )

ကဲ ခရီးရွည္ၾကီးတစ္ခု အရွင္းဆံုးေၿပာရရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပန္လာခြင့္မရွိေတာ့တဲ ့ ခရီးရွည္ၾကီးတစ္ခုအတြက္ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ ၀ယ္ထားၿပီးၿပီဆိုရင္၊ ( လက္မွတ္ေပၚက ေန ့စြဲအရဆို ေနာက္၁၀ရက္ဆိုရင္ သြားရေတာ့မွာ ) ၊ ဇင္ေယာ္ေလးက ဘယ္လိုၿပင္ဆင္မလဲဆိုရင္ေတာ့.............................................................................

ဘယ္ေန ့က်ရင္ ဘာေတြလုပ္မယ္ဆိုၿပီးေတာ့ မေတြးထားဘူးဗ်ာ။ အဆင္ေၿပတာကို အဆင္ေၿပသလို ေကာက္လုပ္လိုက္မွာပဲ။ ဒီ၁၀ရက္အတြင္းမွာ ၿပီးသေလာက္ေလးေပါ့။ မၿပီးေတာ့လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ၁၀ရက္ၿပည့္ရင္ သံရံုးမွာ ဗီဇာသက္တမ္းတိုးသလို ေရာ့အင့္လုပ္ၿပီး ယမမင္းဆီမွာ သက္တမ္းတိုးလို ့မွ မရပဲဗ်ာေနာ္။ ဒီေတာ့ ၿပီးသေလာက္ေလးနဲ ့ပဲ ေရာင့္ရဲေက်နပ္ရမွာေပါ့။

အရင္ဆံုး ... ေရာဂါေ၀ဒနာ တစ္ခုခုေၾကာင့္ၿဖစ္ေစ၊ ထိခိုက္ဒဏ္ရာ တစ္စံုတစ္ရာေၾကာင့္ၿဖစ္ေစ ဘယ္မွမသြားႏိုင္ေတာ့ပဲ ေဆးရံုကုတင္ေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းရင္း ေနာက္၁၀ရက္ကို ေစာင့္ေနရၿပီဆိုရင္ေတာ့ ေဆးရံုကသူေတြကို မွာခဲ ့မယ္။ က်ေနာ္ေသဆံုးသြားမွသာ အိမ္ကမိဘေတြဆီ အေၾကာင္းၾကားေပးပါလို ့။ ၁၀ရက္ပိုၿပီး ပူပင္ေသာက မေရာက္ေစခ်င္လို ့ပါ။ ေနာက္ၿပီး ဒုကၡလည္း မေပးခ်င္ဖူးေလ။ ၿပီးေတာ့ တတ္ႏိုင္သမွ် တရားမွတ္မယ္။ ၀ိပႆနာရႈမယ္။ ကိုယ္ၿပဳခဲ ့ဖူးသမွ် ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေလးေတြ ၿပန္စဥ္းစားရင္း အခ်ိန္ေတြကို ကုန္ဆံုးေစမယ္ေလ။ အခ်ိန္ေစ့သြားရင္ေတာ့ ၿပီးၿပီေပါ့ဗ်ာ။

အင္း..တကယ္လို ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ ့ အိမ္ၿပန္ႏိုင္ဖို ့ အခြင့္အလမ္းရွိခဲ့ေသးရင္ေတာ့ အိမ္ကို အရင္ဆံုးၿပန္မွာဗ်။ လက္ရွိဘ၀ရဲ. သံုးပံုတစ္ပံုက မိသားစုနဲ ့အေ၀းၾကီးမွာ ေနေနရလို ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေလးမွာေတာ့ မိသားစုရဲ. ရင္ခြင္ေလးကို ၿပန္ၿပီးခုိ၀င္ခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ေလာကလမ္းခရီးမွာ ခဏခဏ လဲက်ခဲ့တုန္းက အေဖက လက္ႏွစ္ဘက္နဲ ့ဆြဲထူၿပီး အၿမဲကူေပးခဲ့တယ္။ အေမက ဒဏ္ရာေတြကို ေဆးသိပ္လို ့ ေခၽြးတိတ္ေစခဲ့တယ္ေလ။ အခုတခါေတာ့ ၿပန္မထေတာ့ပဲ အၿပီးလွဲအိပ္ေတာ့မွာဆိုေတာ့ တတ္ႏိုင္ရင္ အေဖတို ့၊အေမတို ့ ရင္ခြင္အစံုမွာ ခဏေလးၿပန္ၿပီး ခိုနားခ်င္တယ္။ အေၿပာက်ယ္တဲ ့ ေလာကပင္လယ္ၾကီးကို အလ်ားလိုက္ၿဖတ္ကူးခဲ ့ရတာ ေမာပန္းလြန္းလွၿပီေလ။ အိမ္ကိုလြမ္းလို ့ အေဖနဲ ့အေမကို လြမ္းလို ့ၿပန္လာတာဗ် လို ့ေၿပာၿပီး ခၽြဲလိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ။ ေဘာလံုးပြဲ တူတူၾကည့္ရင္း အေဖနဲ ့ဆန္ ့က်င္ဘက္အသင္းကို အားေပးရင္း အေဖ့ကိုစဦးမယ္။ အေမ့လက္ေမာင္းကိုေခါင္းအံုးရင္း အေမ့ရင္ခြင္ထဲ ခဏေလာက္၀င္ေခြဦးမယ္။ အေမခ်က္ေၾကြးတဲ ့ ထမင္းဟင္းေတြကို မိသားစုတ၀ိုင္းတည္း အားရပါးရ စားလိုက္ဦးမယ္။ ညအိပ္ခါနီးရင္ အေဖနဲ ့အေမတို ့ကို ေသေသခ်ာခ်ာကန္ေတာ့ၿပီး ၿပစ္မွားမိခဲ့သမွ် ခြင့္လႊတ္ေပးဖို ့ ေတာင္းပန္မယ္။

ဘုရားကိုသြားၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး ဘုရား၀တ္ၿပဳ၊ပုတီးေလးစိတ္ၿပီး အရင္ကလို ေခါင္းေလာင္းသံ၊ ဆည္းလည္းသံေလးေတြကို ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ၿပီး နားေထာင္ေနခ်င္တယ္။ ကိုယ္ၿပဳလုပ္ခဲ ့သမွ် ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြကို အမွ်အတန္းေ၀မယ္ဗ်ာ။ ၿပီးရင္ သူမ်ားေတြ အမွ်ေ၀တာလည္း အားရပါးရ သာဓုထိုင္ေခၚလိုက္ဦးမယ္။ ေအးခ်မ္းတဲ ့ ဘုရားရင္ၿပင္ေတာ္ေပၚမွာ သန္ ့ရွင္ေရးလုပ္၊ အမႈိက္လွဲ၊
ေသာက္သံုး ေရၿဖည့္ၿပီး ကုသိုလ္ယူလိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ။

ၿပီးရင္ေတာ့ ပိုင္ဆိုင္သမွ်ထဲက မိဘေတြအတြက္ တခ်ိဳ.တ၀က္ခ်န္ၿပီး အလွဴအတန္းေတြ လုပ္ခ်င္ေသးတယ္။ အရင္ဆံုး ရန္ကုန္ၿပန္တိုင္း သြားၿပီးလွဴေနၾက မိဘမဲ ့ကေလးမ်ား ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းကို ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္အၿဖစ္ သြားၿပီးလွဴဒါန္းလိုက္ဦးမယ္။ အဲဒီက စာၾကိဳးစားၿပီး အရမ္းလိမၼာတဲ ့ စကားအရမ္းတတ္တဲ ့ က်ေနာ့္ရဲ.ေမြးစားသားနဲ ့သမီးလို ့ က်ေနာ္သေဘာထားတဲ ့ ကေလး ႏွစ္ေယာက္နဲ ့ စကားေတြတ၀ၾကီး ေၿပာခ်င္ေသးတယ္။ သူတို ့ေလးေတြကို ဆံုးမစကားေလးေတြ ေၿပာခ်င္ေသးတယ္။ သူတို ့ေလးေတြ ဘ၀ေရွ.ေရးအတြက္လည္း ၿဖစ္ႏိုင္သေလာက္ စီစဥ္ ေပးခဲ့ခ်င္ေသးတယ္ဗ်ာ။ ေနာက္ၿပီး ခါတိုင္းလွဴေနက် ဘုရား၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၊ ကုသိုလ္ၿဖစ္ေဆးခန္း၊ မိဘမဲ ့ကေလးမ်ားေဂဟာ၊ ဘိုးဘြားရိပ္သာ၊ အဲဒီေနရာေတြလည္း သြားၿပီးလွဴခ်င္ေသးတယ္။

ၿပီးရင္ေတာ့ (ငယ္ငယ္က၊ေက်ာင္းတုန္းက၊လုပ္ငန္းခြင္က) သူငယ္ခ်င္းေတြကို လက္လွမ္းမွီသေလာက္ လိုက္ႏႈတ္ဆက္လိုက္ဦးမယ္။ ေတြ ့ရင္ အရင္တုန္းက အေၾကာင္းေတြၿပန္ေၿပာရင္း ငယ္ဘ၀ကို ခဏေလာက္ အလည္သြားလိုက္ဦးမယ္။ ကိုယ့္မိသားစုၿပီးရင္ ေနာက္ထပ္သံေယာဇဥ္ အရွိဆံုးၿဖစ္တဲ ့ သူငယ္ခ်င္း မိသားစုေလးဆီကို သြားလည္မယ္ဗ်ာ။ (ကိုယ့္ရဲ.မွန္ထဲကပံုရိပ္၊ကိုယ္ပြားလို ့တင္စားရတဲ ့အထိ ကိုယ့္အေၾကာင္းအသိဆံုး ဆိုးတူေကာင္းဖက္) အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း နဲ ့ ညီမအရင္းတစ္ေယာက္လို ဆိုးသမွ်ႏွိပ္စက္သမွ် တၿပံဳးၿပံဳးနဲ ့သည္းညည္းခံၿပီး တခါတေလ သူကၿပန္ၿပီး ဗိုလ္က်တတ္တဲ ့ သူ ့ဇနီး၊ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကို ဘဘၾကီးဆိုၿပီး စကားေလးမပီတပီနဲ ့ အားရပါးရခၽြဲတတ္တဲ ့ သူတို ့ရဲ.အိမ္ဆြဲလဲ က်ေနာ့္ရဲ.တူမေခ်ာေလး။ ဘ၀မွာ က်ေနာ့္မိသားစုၿပီးရင္ သူတို ့က ဒုတိယ မိသားစုေလးဆိုေတာ့ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ကို သြားရဦးမွာဗ်။

ဟီးဟီး အစားအေသာက္ မီးလိုေတာက္တဲ ့ က်ေနာ္ရဲ. သဘာ၀အရ က်ေနာ္စားခ်င္သမွ် အစားအေသာက္ေတြလည္း လွည့္ပတ္ၿပီး စားလိုက္ဦးမယ္။ ဗမာထမင္းဟင္းမ်ိဳးစံု၊ တရုတ္စာ၊ ကုလားစာ၊ ကိုရီးယားစာ၊ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစံု အစားအစာ အကုန္လံုးလိုက္ပတ္ၿပီး စားဦးမွာ။ အေနာက္တိုင္းစာေတာ့ သိပ္ၿပီးမၾကိဳက္လွဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘာလာလာဆိုတဲ ့ ဘြဲ ့ထူးဂုဏ္ထူးေလး မၿပဳတ္ရေအာင္ အကုန္လံုးေတာ့ အားေပးလိုက္ဦးမယ္။

အဲဒါမွ အခ်ိန္ရခဲ့ေသးရင္ လမ္းထိပ္နားက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ ေပါ့က်တစ္ခြက္ကို ဖက္ၾကမ္းေလးနဲ ့ ၿမည္းရင္း ကိုငွက္ၾကီးရဲ. သီခ်င္းေလးေတြကို နားေထာင္ေနလိုက္မယ္။ အဲ ၿပီးေတာ့ ၿဖစ္ႏိုင္ခဲ ့မယ္ဆိုရင္ေပါ့ေလ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ မရွိေတာ့တဲ ့ ႏွစ္ေယာက္ေသာသူ ကို ေၿပာခ်င္တဲ ့စကားေလးတစ္ခ်ိဳ. ေၿပာလိုက္ခ်င္ေသးတယ္။ တစ္ေယာက္ကို ၿဖစ္ၿပီးခဲ့သမွ် အရာအားလံုးအတြက္ ခြင့္လႊတ္ေပးဖို ့၊
ဆိုးခဲ့မိုက္ခဲ့ အႏိုင္ယူခဲ ့တာေတြကို နားလည္သည္းခံေပးတဲ ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို ့ေလ။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ၿပီးဆုံးခဲ ့သမွ် အရာအားလံုးကို နားလည္ခြင့္လႊတ္တဲ ့အေၾကာင္း၊ ဘ၀မွာ စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ ့ ေရွ.ခရီးကို သာသာယာယာ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ပါေစလို ့ ဆုေတာင္းေပးခဲ ့တဲ ့အေၾကာင္း ေၿပာၿပခ်င္တယ္။

အားတဲ ့ အခိ်န္ေလးေတြမွာေတာ့ အဆင္ေၿပရင္ ဘေလာ့ေတြလိုက္ဖတ္မယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္ ဆိပ္ကမ္းေလးမွာလည္း ဇင္ေယာ္တစ္ေယာက္ အင္တာနက္ အလွမ္းမမွီတဲ ့ ေနရာတစ္ခုကို ခရီးထြက္ရမွာမို ့ ပို ့စ္ေတြ အသစ္မတင္ႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္း ၊ လာေရာက္လည္ပတ္တဲ ့သူေတြကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေရးခဲ ့မယ္ဗ်ာ။ ညီငယ္ေမာင္မ်ိဳးကိုေတာ့ ၾကည့္ေကာင္းေအာင္ ေၿပာခဲ ့မယ္။ ညီေရ...အစ္ကိုေတာ့ ဒီတစ္ခါ ခရီးအၾကာၾကီး သြားရမွာမို ့ ဒီဆိပ္ကမ္းေလးကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ၾကည့္ရႈေစာင့္ေရွာက္ေပးဖို ့၊ မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ေတာ့တဲ ့ အခ်ိန္က်ရင္ ဒီဆိပ္ကမ္းေလးကို ထာ၀ရ ပိတ္သိမ္းေပးဖို ့ ေသေသခ်ာခ်ာေလး မွာခဲ ့မယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ ဒီဆိပ္ကမ္းေလးကို လာေရာက္လည္ပတ္ၾကရင္း ခင္မင္ခဲ ့ရတဲ ့ ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွစ္မေတြကိုလည္း အေၿခအေနေပးသေလာက္ လိုက္ႏႈတ္ဆက္ဦးမယ္။

ဟြန္းဟြန္းဟြန္း ( မ်က္လံုးၿပဴး အံၾကိတ္သြားေစ့ၿပီး ရယ္ေသာအသံ ) .... ေတြ ့ၾကၿပီေပါ့ကြာ။ ဒီဘေလာ့ေလး ေရးေနရင္းနဲ ့ အရမ္းကိုခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့ရတဲ ့သူေတြ ရွိေနပါေသးတယ္။ ( ဟဲဟဲ ေဇာ္၀င္းထြ႗္စကားနဲ ့ ေၿပာရရင္ က်ေနာ္သနားလို ့ မေခၚပဲထားတဲ ့သူတခ်ိဳ. ရွိပါတယ္ေပါ့ဗ်ာ )။ သူတို ့ကို ဇင္ေယာ္ေလးဘ၀မွာ တခါမွမၿမင္ဘူးခဲ ့ေပမယ့္ အရမ္းကို ခင္မင္ရလို ့ လူကိုယ္တိုင္ လိုက္ၿပီး
ႏႈတ္ဆက္စကားေၿပာဖို ့ အစီအစဥ္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိတဲ ့အတိုင္း တစ္ေယာက္တစ္နယ္စီမွာေန...ပိေတာက္နဲ ့ခ်ယ္ရီပမာေလ..... ဟိုက္ ေခ်ာ္ေတာေငါ့သြားၿပီဟ။.... အားလံုးက တစ္ေနရာစီမွာေနၾကေတာ့ ခုလိုက္ႏႈတ္ဆက္ေနရင္ အခ်ိန္မေလာက္မွာလည္းစိုးရ.... ခရီးစရိတ္မေလာက္မွာလည္း ေၾကာက္ရတာမို ့ ဒီလို စီစဥ္ထားပါတယ္ဗ်ာ။ ငွဲငွဲငွဲ .... ၁၀ရက္ေက်ာ္လို ့ ေသလြန္ၿပီးရင္ စိတ္ထဲက အာရံုၿပဳလိုက္ရံုနဲ ့ သြားခ်င္တဲ ့ေနရာ ေရာက္တယ္ဆိုပဲ။ ေနာက္ၿပီး ေန ့ပိုင္းလိုက္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ရင္ ေနကလည္းပူ၊ ေတြ ့ခ်င္တဲ ့သူေတြ အိမ္မွာ မရွိမွာလည္း စိုးရိမ္တယ္ေလ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ညအိပ္ခါနီး အခ်ိန္က်မွ လာၿပီး ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ႏႈတ္ဆက္ခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ။ ( ညီ..ေလး...ညီ...မ....ေလး....တို ့...ေရ.....အာ....ကို.....ၾကီး.....လာ.....လည္.....တယ္.......ကြဲ ့ ) ဆိုၿပီး အသံနက္နက္ၾကီးနဲ ့ လာႏႈတ္ဆက္မွာဗ်။ လူကိုယ္တိုင္ လာမွန္းသိေအာင္ အနံ ့ပါေပးလိုက္ဦးမယ္ ( Calvin Klein / Gucci / Hugo Boss အနံ ့ေတြ ေၿပာတာပါ ) ( ဟီး လိုခ်င္တာေတြ ရြတ္ၿပတာ တကယ္အဟုတ္ မမွတ္နဲ ့ )။ ကိုင္း မွတ္ၿပီလား..... ဇင္ေယာ္ေလး ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် လိုက္လံႏႈတ္ဆက္မဲ ့သူမ်ားကေတာ့ ညီငယ္ေမာင္မ်ိဳး၊ ညီမငယ္ေ၀ေလး၊ ညီမသက္တန္ ့၊ တူမေလးDream၊ ညီေလးဥယ်ာဥ္မွဴး တို ့ပဲၿဖစ္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ခင္မင္တဲ ့သူေတြ အမ်ားၾကီးပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသလြန္ၿပီးမွ ကိုယ္ထင္ၿပၿပီး လိုက္ႏႈတ္ဆက္ေလာက္ေအာင္ မႏွိပ္စက္ၾကေသးလို ့ပါဗ်ာ။ ဟဲဟဲဟဲ အဲဒီ စာရင္းထဲ ပါခ်င္တဲ ့သူမ်ား က်ေနာ့္ဂ်ီေမးလ္ကို ဆက္သြယ္ၿပီး စာရင္းေပးႏိုင္ၾကပါတယ္ဗ်ာ။ ကဲ ေရးပါဆိုလို ့ ေရးၿပီးၿပီဗ်ာ။ လာႏႈတ္ဆက္ခံရမယ့္သူေတြ သတိသာထားေနေပေတာ့။

Friday, September 5, 2008

ဇင္ေယာ္လည္ၿပန္

စာေမးပဲြေၿဖေနတုန္း ညီေတာ္ေမာင္မ်ိဳးက tag ထားတယ္တဲ့။ စာေမးပြဲ ၿပီးရင္ ေရးေပးပါတဲ ့။ ညီငယ္ ဥယ်ာဥ္မွဴးကလည္း ပို ့စ္အေၾကြး ေတြဆပ္ဦးတဲ ့ေလ။ လုပ္ၾကဦးေပါ့။ သူတိို ့ေခတ္ပဲ။ မတတ္နိုင္ဘူး။ ဒါနဲ ့ ဇင္ေယာ္လည္း ေနာက္ေၾကာင္းေလး လည္ၿပန္ၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေဖာ္ မသူေတာ္ လုပ္လိုက္ၿပီဗ်ိဳ.။

ကိုယ့္နာမည္------------- ဇင္ေယာ္

သူငယ္ခ်င္းေတြကဒီလိုေခၚတယ္ -------------- ေပတလူ၊ ေအာက္ဆီဂ်င္၊ ဆိုးေပ၊ ကိုရဲ၊ ေပေစာင္း ( ထပ္ေၿပာရင္ ငယ္က်ိဳးငယ္နာေတြ ေပၚကုန္ေတာ ့မယ္။ )

ခ်စ္သူေလးကဒီလိုေခၚတယ္ -------------- လာအံုးတဲ ့။ ( ဟီး...စိတ္မဆိုးတဲ ့အခ်ိန္ = ကိုလူဆိုး။ စိတ္ဆိုးေနရင္ = ကိုရိန္းဘိုး...ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္အၿပင္ ဥာဏ္ကာလာစုံေၿပးေနလို ့တဲ ့။ )

ဒီမွာေနတယ္ ------------- ဇင္ေယာ္ပဲဗ်ာ...ေရထဲမွာေနတာေပါ့။ တခါတေလ အေတာင္ေညာင္းရင္ေတာ့ ကုန္းေပၚတက္နားတယ္။

အလုပ္အကိုင္ ------- ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေက်ာင္းသားခဏ ၿပန္လုပ္ေနတယ္။

ကိုယ္႔ဆီဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္ ---------- 1800-225-0000 ( ဟီး တကယ္မဆက္နဲ ့ေနာ္...အဲဒါ Police Hot Line ၾကီး )

(ကိုယ္႔ရဲ႕အၾကိဳက္ဆံုးေတြက)

အေရာင္ဆိုရင္ ---------- အနက္၊ မိုးၿပာ။

အ၀တ္အစားဆိုရင္ ---------- ေပါ့ေပါ့ပါးပါး၊ ကၽြတ္မက်ရင္ၿပီးေရာ။

အစားအစာဆိုရင္ ---------- ဘာလာလာ။ ေရထဲမွာ ေရငုတ္သေဘၤာ၊ ေလထဲမွာ ေလယာဥ္ပ်ံ။ ေၿခ၄ေခ်ာင္းဆို ကုတင္ေရွာင္တယ္။
ေၿခ၂ေခ်ာင္းဆို ေလွကားေရွာင္တယ္။ အသီးထဲမွာ ေဂါက္သီးနဲ ့ လက္သီးမစားဘူး။

ပစၥည္းဆိုရင္ ---------- အင္တာနက္ခ်ိတ္ထားတဲ့ လက္ေတာ့ေလး ၁လံုးနဲ ့ သီခ်င္းခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြ သိမ္းထားတဲ့ i-pot ေလး ၁လံုး။

သီခ်င္းဆိုရင္ ---------- ကမာၻမေၾက။

စာေရးဆရာ ---------- ဦးေအာင္သင္း၊ ေသာ္တာေဆြ၊ ႏုႏုရည္(အင္း၀)၊ေနာက္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ အားလံုး။

စာအုပ္ ----------- ခပ္ထူထူ ( ေခါင္းအံုးအိပ္လို ့ေကာင္းတယ္ေလ။ )

Life style ---------- ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး။

ကိုယ္႔ရဲ႕၀ါသနာ ---------- အိပ္လိုက္ စားလိုက္။ တခါတေလ ေသာက္လိုက္ ငမ္းလိုက္။

အလိုခ်င္ဆံုးလက္ေဆာင္ ---------- အလကားေပးရင္ အကုန္ၾကိဳက္တယ္ ။

ကိုယ္႔ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူက ---------- မွန္ထဲ ၿပန္ၾကည့္ရင္ ၿမင္ေနရတယ္။

ကိုယ္႔ရဲ႕ အေလးစားဆံုးသူက ---------- ေဖ နဲ ့ ေမ။

ကိုယ္႔ရဲ႕ အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းက ---------- ဆိုးသမွ်ေပသမွ် အႏြံအတာခံတဲ ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့။

ကုိယ္႔ကို အမ်ားဆံုးနားလည္မွဳေပးႏိုင္သူက ---------- ကိုယ္ကိုတိုင္ပါပဲလား။

ကိုယ္႔ရဲ႕ အမုန္းဆံုးသူက ---------- ဟိုတစ္ေယာက္...ခုထိေသနုိင္ေသးဘူး။

ရင္အခုန္ဆံုးအခ်ိန္ ---------- စာပြဲေပၚတင္ထားတဲ ့ေမးခြန္းစာရြက္ကို အသာေလးလွန္ၾကည့္တဲ ့အခ်ိန္။ ( စာေမးပြဲခန္းထဲ ၀င္၀င္ခ်င္း ေပးမဖတ္ေသးဘူး။ )

အေၾကာက္ဆံုးအခ်ိန္ ---------- စာေမးပြဲေအာင္စာရင္း ထြက္တယ္ဆိုတဲ ့ သတင္းၾကားလိုက္ရတဲ ့အခ်ိန္။

အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ ---------- ဂၽြန္ဂ်ီဟြန္းက လက္ထပ္ခ်င္တယ္လို ့ လာေၿပာတဲ့အခ်ိန္။

အမွတ္တရေန႔ ---------- ၿပန္ေၿပာၿပဖို ့ေတာ္ေတာ္ခက္လိမ့္မယ္။

ဆုေတာင္းတုိင္းသာျပည္႔မယ္ဆိုရင္ေတာင္းမဲ႔ဆု ---------- ကမာၻေၿမ ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ။ ေလာကၾကီး သာယာေစ။

အခ်စ္ဆိုတာ ---------- ေစ့ထားတဲ့ တံခါးကို မေခါက္ပဲ တိတ္တိတ္ေလး ၀င္လာတဲ့ ဧည့္သည္။

အမုန္းဆိုတာ ---------- ရင္ထဲမွာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ပ်ိဳးမိတဲ့ မီးေတာက္တစ္ခု။

အလြမ္းဆိုတာ ---------- ဓါးထက္ထက္တေခ်ာင္းကို လည္ေခ်ာင္းထဲ အလ်ားလိုက္ၿမိဳထားရသလိုပဲ။

သံေယာဇဥ္ဆိုတာ---------- တစ္ပင္တည္း၊ မၿမင္ေပမယ့္ ၿဖတ္ရခက္တယ္။

ဘ၀ဆိုတာ ---------- တိုက္ပြဲ။ ဟီး......ဆိုတာ လိုက္ပြဲ။ ........ဆိုတာ ခ်ိဳင့္ဆြဲ တဲ့။ ဟဲဟဲ ၾကားဖူးတာ ေၿပာတာ။

သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ---------- ကိုယ့္ဘ၀ရဲ ့ ၿပတင္းတံခါးကို အလွဆင္ေပးေနတဲ ့ ရႈခင္းေလးေတြပဲေပါ့။

ခ်စ္သူဆိုတာ ---------- ေတြ ့ရင္က်ေတာ ့ လြမ္းေအာင္ခၽြဲ၊ ေနာက္ကြယ္က်ရင္ ေမ့မွာပဲ။

ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုဒီလိုထင္တယ္ ---------- သမိန္ေပါသြပ္လိုလို။ တာယာပြၾကီးလိုလို....လိုလို...လိုလို။

ကိုယ္႔ရဲ႕လက္ဆြဲေဆာင္ပုဒ္က ---------- လမ္းမွာ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ လဲက်တယ္ဆိုတာထက္ ဘယ္ႏွစ္ခါ ၿပန္ထႏိုင္တယ္
ဆိုတာက ပိုၿပီး အေရးၾကီးပါတယ္။

အေျပာခ်င္ဆံုးစကားတစ္ခြန္း ---------- လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ၿပံဳးေပ်ာ္ ရယ္ေမာႏိုင္ၾကပါေစ...။